Ja tu idę jak do Raju

Bogu dzięki jesteśmy instytucją ludzi dobrej woli. Mamy setki, tysiące przyjaciół, którzy w różnej formie nam pomagają. Jeżeli we wspólnocie Burego Misia, tej szerokiej wspólnocie, żyje około 500 burich misiów z ich rodzinami, wolontariusze w Krakowie, Bytomiu, Gliwicach, Poznaniu, w Nowym Tomyślu, większość tego, co jest piękne, na zasadzie jest budowane przez nas. Właśnie przez rodziców, przez nas, mieszkańców osady Burego Misia. I właśnie dlatego to jest piękne. My przechodzimy obok domu, obok domu, któryśmy zbudowali, obok miejsca, któreśmy sobie wykreowali, takie jak potrzebujemy, jakie nam jest bliskie i oni się cieszą z tego, dlatego że to jest ich. Ela, jedziecie do szpitala rowerkiem? Do szpitala jedziecie? Tak. Tak?

I potem wrócisz już ze zdrowym oczkiem? To prawda, że kopnęłaś Monikę? Wstydzisz się, tak? Co? Przykro tobie jest, tak? Przeprosiłaś Monikę? Żeby tutaj trafić, to trzeba dosyć długo we wspólnocie żyć, a ja wtedy byłam dopiero rok. Była taka potrzeba akurat, nawet nie składałam podania. Dwa Bury mi się doszły i nie było akurat więcej pracowników i tak zupełnie przypadkowo. Trzeci rok teraz będę. Teraz opiekuję się Elą i tymczasowo Arturem. Elę z zespołem Dauna i wiele lat temu się Zamknęła w sobie i nie ma z nią dużego kontaktu.