Ja tu idę jak do Raju

Przed wojną była taka bardzo żywa tradycja druży nieprzetartego szlaku, czyli obozów harcerskich dla osób niepełnosprawnych. I w tradycji harcerskiej obóz się musi nazywać. Ja byłem Burym Niedźwiedziem, miałem taką ksywę w harcerstwie, Bury Niedźwiedź. I któregoś wieczorem mówiłem, ach, nie będzie Bury Miś, nie? Obóz Burego Misia. Jak wróciłem do Krakowa, to wysłałem wszystkim takie małe kartki, zapraszam was na wspominanie harców w kaszubskich lasach. I od tego rozpoczęło się w ogóle spotkania, rozpoczęła się wspólnota, potem już następne obozy. Ci ludzie są naszymi przyjaciółmi, więc to nie jest nic niezwyczajnego. I to jest normalna sprawa, że robię pranie czy podcieram tyłek, wcinanie paznokci, no wszystko. To robią wszyscy.

Oni się muszą martwić o to, żeby była wędlina, żeby było masło, żeby był ser, żeby były warzywa, owoce pod wieczorki. Ja kilkanaście lat żyję w tej wspólnocie i ciągle mnie to wzrusza, że ci młodzi ludzie są niezwykli, myślę o Burych Niedźwiedziach, są niezwykli w tym, że oni nie traktują tego jak jakiejś akcji, jakiejś przygody. Oni wyjeżdżają z obozu Burego Misia jutro, a już planują, gdzie załatwią pływalnię, żeby co tydzień jeździć z Burymi Misiami na pływalnię, gdzie będą się spotykali na przygotowaniu kółka teatralnego. Obóz Burego Misia jest takim świętem, który podsumowuje to wszystko, cośmy przeżyli w ciągu całego roku. Złoty pięćdziesiąt się należy. Co by tu kupić no? Ty nie masz pieniędzy już o ile dobrze wiadomo.

Wielu ludzi głupiało od tego, że nic nie robili. Tutaj mogę pracować. Tu możesz pracować. Gdy patrzy na jego niesprawność, no nie ma w ogóle możliwości życia, bo on sam nie sięgnie po kanapkę, on sam nie sięgnie po kubek kawy, gdzie pije przez słomkę. On, kiedy trafił 4 lata temu na osadę Burego Misia, to w ogóle był nierozumiany. Myśmy długo się wsłuchiwali w to, co on mówi. Ale te cztery lata on spędza przed radiem, taśmi magnetofonowymi, gdzie on się uczy mówić. On żył w Domu Pomocy Społecznej, gdzie często po kilka godzin czekał na to, żeby ktoś go wysadził na ubikację, żeby on swoje podstawowe potrzeby fizjologiczne mógł zrealizować. Czekał godzinami, a tu ma na wyciągnięcie ręki każdego, kto wokół niego żyje. I to nie musi być jego opiekun, to może być również Burymiś, który mu w każdej chwili pomoże, bo on żyje w środowisku ludzi życzliwych.