Ja tu idę jak do Raju

Zostało mi dziesięć i dwa grosze. Michał, skąd masz pieniądze jak ci się skończyły? Same się rodzą. Dla nas to jest w ogóle drugi turnus, bo byliśmy też na pierwszym turnusie. No i właśnie trafiła nam się taka fucha w naszej takiej właśnie obozowej kawiarence. Pierwszy raz przyjechałam na obóz Burego Misia z Misiakiem po pierwszym roku studiów, czyli pięć lat temu. Praktycznie każdego dnia się pakowałam, dzisiaj już wyjeżdżam, wyjeżdżam, wyjeżdżam. Ja myślę sobie, że takie moje opory trwały, dopóki ja patrzyłam na dzieciaki z taką litością. O Boże, jakie te dzieci są biedne itd., itd. Do momentu, kiedy nie pozwoliłam sobie na taki komfort, nie wiem, przytulenia tego kogoś i przyjęcia go takim, jakim on jest, to się bałam, myślę sobie. Jeżeli człowiek nie pokona takiej bariery litości, to będą to być może dla niego trzy zmarnowane tygodnie, bo on ciągle będzie przed sobą widział człowieka chorego.

To jest dwór strażacki. To był pierwszy wyrób w Starochowicach. Jak będziemy mieć pompę strażacką i wąż, to wtedy dopiero wyjazd już na akcję pazarniczą. Samochód strażacki stoi dlatego, że byłem strażakiem i kiedy się nadarzyła okazja taki samochód dostać, tośmy go wzięli. Wyremontujemy, będziemy mieli swoją sekcję, żeśmy przygotowali ćwiczenia z Państwem Strażem Pożarnym w Kościerzynie. Frajda jest taka, że kiedy Olek bawi się samochodami, to oczywiście w pokoju są samochody, karuzele i Bóg wie co jeszcze, a kiedy ten samochód naprawdę wjechał na osadę w Burego Misia, kiedy on do niego wsiadł, do tego samochodu, no to przez dwa tygodnie był strażakiem, bilem, nikim więcej i cały czas myślał tylko o tym, żeby tym samochodem jeździć. Ja myślę, że marzenia Pan Bóg daje ludziom po to, żeby się nad nimi chwilę zastanowili, żeby próbowali chociaż w części zrealizować, bo dzięki tym marzeniom są i ludzie piękniejsi, i świat jest piękniejszy.

Bogu dzięki jesteśmy instytucją ludzi dobrej woli. Mamy setki, tysiące przyjaciół, którzy w różnej formie nam pomagają. Jeżeli we wspólnocie Burego Misia, tej szerokiej wspólnocie, żyje około 500 burich misiów z ich rodzinami, wolontariusze w Krakowie, Bytomiu, Gliwicach, Poznaniu, w Nowym Tomyślu, większość tego, co jest piękne, na zasadzie jest budowane przez nas. Właśnie przez rodziców, przez nas, mieszkańców osady Burego Misia. I właśnie dlatego to jest piękne. My przechodzimy obok domu, obok domu, któryśmy zbudowali, obok miejsca, któreśmy sobie wykreowali, takie jak potrzebujemy, jakie nam jest bliskie i oni się cieszą z tego, dlatego że to jest ich. Ela, jedziecie do szpitala rowerkiem? Do szpitala jedziecie? Tak. Tak?

Karata, judo, zapasy. Król bajerów. Jakie zapasy? Chodź, jak ja Cię chwycę, zobacz. O mój Boże! A gdzie masz te twoje zapasy? No dlaczego się nie obroniłeś? Szczęście miałeś ja. Ja miałem szczęście? A z nim był szczęście. Ach, z tobą szczęściło, to tak, to prawda. Koje, nasze koje. Wenek idzie na koniu. Weniu, jesteś wygodny teraz? Trzeba tu się chwycać, tak. O, idziemy. Do góry, Gowa, do góry, Wenek. Te liście muszą być napięte. Duduś, tu zaczęłeś na koniach. Tak. Tak.