Ja tu idę jak do Raju

Przed wojną była taka bardzo żywa tradycja druży nieprzetartego szlaku, czyli obozów harcerskich dla osób niepełnosprawnych. I w tradycji harcerskiej obóz się musi nazywać. Ja byłem Burym Niedźwiedziem, miałem taką ksywę w harcerstwie, Bury Niedźwiedź. I któregoś wieczorem mówiłem, ach, nie będzie Bury Miś, nie? Obóz Burego Misia. Jak wróciłem do Krakowa, to wysłałem wszystkim takie małe kartki, zapraszam was na wspominanie harców w kaszubskich lasach. I od tego rozpoczęło się w ogóle spotkania, rozpoczęła się wspólnota, potem już następne obozy. Ci ludzie są naszymi przyjaciółmi, więc to nie jest nic niezwyczajnego. I to jest normalna sprawa, że robię pranie czy podcieram tyłek, wcinanie paznokci, no wszystko. To robią wszyscy.

Ta atmosfera, tu mi się kocha, ten kocha, ten przytuli. Nie chcę tu się przechwalać czy coś w tym stylu, ale w tym momencie mogłabym siedzieć w Londynie u wujka. No i wszyscy mnie nakłaniali, no co ty, jedziesz na obóz zamiast do Londynu, dziewczyno, taka okazja. A ja nie potrafiłam nie przyjechać tutaj po raz trzeci. Wiedziałam, że będę miała Karola i w ogóle ta cała atmosfera, ten klimat obozu, to jest coś pięknego. Jeszcze Kaszuby, świeże powietrze. Osada Burego Misia, to jest to. To jest raj na ziemi. Ci młodzi ludzie w zdecydowanej większości czują się odpowiedzialni za przygotowanie nie tylko programów obozowych, zabaw, pląsów, podchodów nocnych dla Burych Misiów i wszystkiego, co tu się dzieje.

Oni się muszą martwić o to, żeby była wędlina, żeby było masło, żeby był ser, żeby były warzywa, owoce pod wieczorki. Ja kilkanaście lat żyję w tej wspólnocie i ciągle mnie to wzrusza, że ci młodzi ludzie są niezwykli, myślę o Burych Niedźwiedziach, są niezwykli w tym, że oni nie traktują tego jak jakiejś akcji, jakiejś przygody. Oni wyjeżdżają z obozu Burego Misia jutro, a już planują, gdzie załatwią pływalnię, żeby co tydzień jeździć z Burymi Misiami na pływalnię, gdzie będą się spotykali na przygotowaniu kółka teatralnego. Obóz Burego Misia jest takim świętem, który podsumowuje to wszystko, cośmy przeżyli w ciągu całego roku. Złoty pięćdziesiąt się należy. Co by tu kupić no? Ty nie masz pieniędzy już o ile dobrze wiadomo.

No pewnie, odpoczniesz teraz. W 1986 roku kupili to gospodarstwo. To był pierwszy dom, który powstał, ale w międzyczasie zmarli rodzice Romana, zaraz potem zmarła mama Jacka i zostali sami, więc zamieszkali na osadzie Burego Misia i trzeba było szybko zaadoptować pomieszczenia w tym domu rodzinnym. Potem następny Burej Miś, Wikuś, trafił na osadę i ten dom okaże się już za mały dla nich, a w międzyczasie jeszcze zmarła opiekunka Lodzi. I zbudowaliśmy na miejsce stodoły ten dom malutki, taki parterowy misiak. Także w tej chwili w godziwych i myślę, że nie najgorszych warunkach żyje sobie tutaj kilkanaścioro burych misiów. To są przede wszystkim ci, którzy nie mają rodziców albo

Oni się tutaj kłócą i bardzo dobrze się kłócą. To nie jest tak łatwo zdobyć zaufanie Burego Misia. My jesteśmy tutaj grupą i ta grupa w sumie jest bardzo silna. My sobie wzajemnie pomagamy. To jest tak, że Bure Niedźwiedzie sobie pomagają, Kuba nam pomaga, Bury Misie nawet nam pomagają. Kiedy na przykład pojawia się taki Olek, który miał problem, żeby tutaj tak normalnie zafunkcjonować. Nie nazwałbym go trudnym Burymisiem, ale jest bardziej zagubiony niż inne Bury Misie. No, no, Olek potrafi uderzyć, potrafi wziąć nóż, butelkę w rękę i straszyć, że on nam coś zrobi. Ja mam nadzieję, że jesteśmy na dobrej drodze w tej chwili. Ja myślę, że to nie do końca jest praca, nie? To już taki pół mój domi jest, wydaje mi się. Ja mam, może inaczej, nawet jakbym powiedziała, że ja mam dwa domy. Jeden dom mam tutaj, drugi dom mam w Poznaniu, tam, gdzie moja rodzina rodzona mieszka.

I potem wrócisz już ze zdrowym oczkiem? To prawda, że kopnęłaś Monikę? Wstydzisz się, tak? Co? Przykro tobie jest, tak? Przeprosiłaś Monikę? Żeby tutaj trafić, to trzeba dosyć długo we wspólnocie żyć, a ja wtedy byłam dopiero rok. Była taka potrzeba akurat, nawet nie składałam podania. Dwa Bury mi się doszły i nie było akurat więcej pracowników i tak zupełnie przypadkowo. Trzeci rok teraz będę. Teraz opiekuję się Elą i tymczasowo Arturem. Elę z zespołem Dauna i wiele lat temu się Zamknęła w sobie i nie ma z nią dużego kontaktu.

Wielu ludzi głupiało od tego, że nic nie robili. Tutaj mogę pracować. Tu możesz pracować. Gdy patrzy na jego niesprawność, no nie ma w ogóle możliwości życia, bo on sam nie sięgnie po kanapkę, on sam nie sięgnie po kubek kawy, gdzie pije przez słomkę. On, kiedy trafił 4 lata temu na osadę Burego Misia, to w ogóle był nierozumiany. Myśmy długo się wsłuchiwali w to, co on mówi. Ale te cztery lata on spędza przed radiem, taśmi magnetofonowymi, gdzie on się uczy mówić. On żył w Domu Pomocy Społecznej, gdzie często po kilka godzin czekał na to, żeby ktoś go wysadził na ubikację, żeby on swoje podstawowe potrzeby fizjologiczne mógł zrealizować. Czekał godzinami, a tu ma na wyciągnięcie ręki każdego, kto wokół niego żyje. I to nie musi być jego opiekun, to może być również Burymiś, który mu w każdej chwili pomoże, bo on żyje w środowisku ludzi życzliwych.