Ja tu idę jak do Raju

Karata, judo, zapasy. Król bajerów. Jakie zapasy? Chodź, jak ja Cię chwycę, zobacz. O mój Boże! A gdzie masz te twoje zapasy? No dlaczego się nie obroniłeś? Szczęście miałeś ja. Ja miałem szczęście? A z nim był szczęście. Ach, z tobą szczęściło, to tak, to prawda. Koje, nasze koje. Wenek idzie na koniu. Weniu, jesteś wygodny teraz? Trzeba tu się chwycać, tak. O, idziemy. Do góry, Gowa, do góry, Wenek. Te liście muszą być napięte. Duduś, tu zaczęłeś na koniach. Tak. Tak.

Jestem bardzo dziękuję. Podkreśla, że jest szczęśliwy i to zupełnie nie przeszkadza mu w życiu, że jest na wózku w takim przemieszczaniu. Bardzo mocno uczestniczy Adaś, który bardzo, bardzo mocno przyjaźni się z Benkiem i w ciągu dnia spędzają bardzo dużo czasu ze sobą i z tego powodu myślę najmocniej są szczęśliwi. Tuduś, powiedz mi jaka jest taka największa różnica poza końmi oczywiście, Między mieszkaniem w domu pomocy, spojrzałem gdzie mieszkałeś, a tutaj na osadzie. Jestem naokoło. Naokoło tylko posiłki, nic więcej. I tutaj ludzie głupiały.

I on również dzięki tej życzliwości ludzi, którzy go otaczają, może jakby z Adasiem zarządzać całą tą stadioną koni swoją. Dlatego, że to co jest do zrobienia, Adaś chętnie pracuje, bardzo chętnie pracuje, a Duduś przygląda się i mówi, Adaś zrób to, chodź zadzwonimy tam, do Grzegorza, mówi musimy zadzwonić do weterynarza, bo... Bo na przykład Oktawa ma rozwolnienie, Tabaka kaszle, więc chyba będziemy musieli z Jałowca jakiś napar mu jej ugotować. I o tym wszystkim Duda myśli, ale szczęśli wszystkim tym, czym może. I mnie pewnie bardzo by nudziło jeżdżenie na wyścigi konne, a on na przykład upierdliwie tam musi jechać do Poznania. Ale nie ma teraz czasu, obóz się rozpoczyna. No tak, ale to są jedyne takie międzynarodowe takie randze zawody w Polsce i one już potem się nie odbędą. No to pojechał. Albo gdzieś tutaj w okolicy są takie zawody.