Ja tu idę jak do Raju

Przed wojną była taka bardzo żywa tradycja druży nieprzetartego szlaku, czyli obozów harcerskich dla osób niepełnosprawnych. I w tradycji harcerskiej obóz się musi nazywać. Ja byłem Burym Niedźwiedziem, miałem taką ksywę w harcerstwie, Bury Niedźwiedź. I któregoś wieczorem mówiłem, ach, nie będzie Bury Miś, nie? Obóz Burego Misia. Jak wróciłem do Krakowa, to wysłałem wszystkim takie małe kartki, zapraszam was na wspominanie harców w kaszubskich lasach. I od tego rozpoczęło się w ogóle spotkania, rozpoczęła się wspólnota, potem już następne obozy. Ci ludzie są naszymi przyjaciółmi, więc to nie jest nic niezwyczajnego. I to jest normalna sprawa, że robię pranie czy podcieram tyłek, wcinanie paznokci, no wszystko. To robią wszyscy.

No pewnie, odpoczniesz teraz. W 1986 roku kupili to gospodarstwo. To był pierwszy dom, który powstał, ale w międzyczasie zmarli rodzice Romana, zaraz potem zmarła mama Jacka i zostali sami, więc zamieszkali na osadzie Burego Misia i trzeba było szybko zaadoptować pomieszczenia w tym domu rodzinnym. Potem następny Burej Miś, Wikuś, trafił na osadę i ten dom okaże się już za mały dla nich, a w międzyczasie jeszcze zmarła opiekunka Lodzi. I zbudowaliśmy na miejsce stodoły ten dom malutki, taki parterowy misiak. Także w tej chwili w godziwych i myślę, że nie najgorszych warunkach żyje sobie tutaj kilkanaścioro burych misiów. To są przede wszystkim ci, którzy nie mają rodziców albo

Oni się tutaj kłócą i bardzo dobrze się kłócą. To nie jest tak łatwo zdobyć zaufanie Burego Misia. My jesteśmy tutaj grupą i ta grupa w sumie jest bardzo silna. My sobie wzajemnie pomagamy. To jest tak, że Bure Niedźwiedzie sobie pomagają, Kuba nam pomaga, Bury Misie nawet nam pomagają. Kiedy na przykład pojawia się taki Olek, który miał problem, żeby tutaj tak normalnie zafunkcjonować. Nie nazwałbym go trudnym Burymisiem, ale jest bardziej zagubiony niż inne Bury Misie. No, no, Olek potrafi uderzyć, potrafi wziąć nóż, butelkę w rękę i straszyć, że on nam coś zrobi. Ja mam nadzieję, że jesteśmy na dobrej drodze w tej chwili. Ja myślę, że to nie do końca jest praca, nie? To już taki pół mój domi jest, wydaje mi się. Ja mam, może inaczej, nawet jakbym powiedziała, że ja mam dwa domy. Jeden dom mam tutaj, drugi dom mam w Poznaniu, tam, gdzie moja rodzina rodzona mieszka.

I potem wrócisz już ze zdrowym oczkiem? To prawda, że kopnęłaś Monikę? Wstydzisz się, tak? Co? Przykro tobie jest, tak? Przeprosiłaś Monikę? Żeby tutaj trafić, to trzeba dosyć długo we wspólnocie żyć, a ja wtedy byłam dopiero rok. Była taka potrzeba akurat, nawet nie składałam podania. Dwa Bury mi się doszły i nie było akurat więcej pracowników i tak zupełnie przypadkowo. Trzeci rok teraz będę. Teraz opiekuję się Elą i tymczasowo Arturem. Elę z zespołem Dauna i wiele lat temu się Zamknęła w sobie i nie ma z nią dużego kontaktu.