Ja tu idę jak do Raju

I mają takie duże zaufanie do misiaków i częściej rozmawiają się z nimi, jak oni to robią, jak oni hodują, niż z nami. I to też jest takie sympatyczne. W tej chwili w Europie bardzo rozwija się taka dydaktyka zwierzęca. Myśmy o tym nie wiedzieli nigdy, a teraz wiemy już. Dlatego, że przez zwierzęta osoby niepełnosprawne, nie przez wypchane zwierzęta, ale przez żywe zwierzęta, którymi się zajmują, które poznają, No i w jakiś konkretny sposób się rozwijają. I te zwierzęta, kiedy hodujemy warzywa, kiedy siejemy zboże na polu, to każdy z nich, kto ma swoje zwierzęta wie, czemu to służy. I jak myśmy rok temu jechali do Paryża na taką wycieczkę, to dojechaliśmy ze świadomością, że jedziemy za swoje zarobione pieniądze. Za to, cośmy zrobili w stolarni, za to, cośmy wyhodowali w ogrodzie, za to, cośmy sprzedali ze zwierzyńca. I to nie myśmy czuli jako organizatorzy, tylko to jeszcze bardziej wyraźnie czuły Buremisie, które jechały bez łaski do Paryża, bo tam chciały jechać.

Oni się tutaj kłócą i bardzo dobrze się kłócą. To nie jest tak łatwo zdobyć zaufanie Burego Misia. My jesteśmy tutaj grupą i ta grupa w sumie jest bardzo silna. My sobie wzajemnie pomagamy. To jest tak, że Bure Niedźwiedzie sobie pomagają, Kuba nam pomaga, Bury Misie nawet nam pomagają. Kiedy na przykład pojawia się taki Olek, który miał problem, żeby tutaj tak normalnie zafunkcjonować. Nie nazwałbym go trudnym Burymisiem, ale jest bardziej zagubiony niż inne Bury Misie. No, no, Olek potrafi uderzyć, potrafi wziąć nóż, butelkę w rękę i straszyć, że on nam coś zrobi. Ja mam nadzieję, że jesteśmy na dobrej drodze w tej chwili. Ja myślę, że to nie do końca jest praca, nie? To już taki pół mój domi jest, wydaje mi się. Ja mam, może inaczej, nawet jakbym powiedziała, że ja mam dwa domy. Jeden dom mam tutaj, drugi dom mam w Poznaniu, tam, gdzie moja rodzina rodzona mieszka.