Magda Grydniewska "O tym, jak lubelski ratusz budowano"

To jest fajny kontrakt z entreprenerami. Przeglądając archiwalia, zdałem sobie sprawę i też czytając opracowania, które dotychczas powstały, że właśnie temat jest daleki od wyczerpania, tak to powiedzmy. Co mnie trochę zaskoczyło, muszę przyznać, bo też zawsze wychodziłem z założenia, że jest to jeden z tych zabytków, co do których chyba wszystko wiemy. Dzień dobry, Paweł Ogórek, zastępca dyrektora Wydziału Organizacji Urzędu Miasta Lublin. Jesteśmy przed budynkiem ratusza. Wchodzimy do środka. Zapraszamy serdecznie. Tutaj mamy takie symboliczne miejsce w tym budynku. Z jednej strony bezpieczeństwo, czyli mamy tutaj dyżurujących strażników Straży Miasta Lublin, a jednocześnie otwartość dla klientów, punkt informacyjny.

Entreprenerowie obowiązują się dostarczać materiały nowe w dobrym gatunku, to jest drewno suche i zdrowe, wapno dobre w kamieniach, niezlasowane, cegłę dobrze wypaloną i miarę przepisami oznaczoną trzymającą, czyli również nie za mała ta cegła miała być, i tak dalej, i tak dalej. Czyli musiało się zdarzać wówczas, że... Oczywiście, że się zdarzało. I w tej fabryce, jak to wówczas określano, też się tak zdarzało. Jakub Hempel, który jako budowniczy wojewódzki miał między innymi w ramach swoich obowiązków też nadzór nad jakością materiałów budowlanych, cały czas zwracał uwagę na to, że nie do końca jest tak, jak być powinno.