Odcinek 097 – Trwoga nad Hobbitami

Pożegnali się z Nobem i Bobem, podziękowali gorąco panu Butterburowi. Mam nadzieję, że pewnego dnia znów się spotkamy w bardziej radosnej atmosferze, rzekł Frodo. Nic nie sprawi mi większej przyjemności niż pobyt w pańskiej gospodzie. ruszyli niespokojni i przygnębieni pod bacznym okiem tłumu. Nie wszystkie twarze były przyjazne, nie wszystkie okrzyki życzliwe, ale wyglądało na to, że obieży świat budzi nabożną grozę w sercach większości Brylandczyków, bo ci, na których ledwie spojrzał, zamykali usta i chowali się za plecami innych. Obieży świat szedł naprzedzie z Frodem, za nimi Merry i Pippin, a na końcu sam prowadził kucyka. Kucyk dźwigał tyle bagażu, ile jego nowi panowie mieli serce nań załadować, ale już wyglądał raźniej, jakby zadowolony z takiego obrotu fortuny. Sam za dumą gryzł jabłko, miał ich w pełną kieszeń.

Nie miało to sensu, a wręcz przeciwnie, pewnie wzbudziłoby jeszcze większą sensację i jeszcze większą ciekawość, gdyby tak się wymykali, więc... Tak jest. No i mamy ten moment poznania z Nobem i Bobem i to, znowu to, że żegnają się z nimi hobbici, jakby razem jednocześnie jest Nob i Bob, znowu sugeruje, bo mamy taką dyskusję, która jest otwarta nadal, kim jest Bob, czy jest hobbitem, czy człowiekiem, bo nie wiemy, nie ma w książce dalej dowodu na to, że jest tym lub tym przedstawicielem tego lub tego gatunku. No a tu jednak jest taka lekka sugestia w stronę, że jest hobbitem, prawda? Bo skoro tak razem się żegnają i potem prezent od Boba i Noba pożegnalny dla sama, więc to jakby sugestia, że może jednak Bob był hobbitem, ale ja dalej wątpię osobiście. Tak. No i mamy porównanie z Barlimanem, mamy kolejność Urszaku.