PŁACZKOMAT

Dużej części nie opowiem. Zruszyłem się ostatnio, jak przeczytałem, że Sandra Drzymalska włożyła dużo pracy w nową lalkę. I nagle i widzę jej wywiad i nawet to był fragment tego wywiadu i ja nagle się wzruszam jakąś tą jej taką radością, I żegnaniem się trochę z pracą, którą włożyła i teraz tu ludzie oglądają, to już jest jakoś skończone i to szaleństwo lalkowe, kto którą lalką jest i gdzie kto. Teraz ci się utożsamiają z tymi, tamci z tamtymi, tamci mówią, że nie, tam jest sporo okazji do napuszeń, jeden się napurzył, Konrad się trochę napuszył, obejrzał jedną, jeden odcinek Netflixowy już zrył im tam resztę, że to tak nie można, tam gdzieś Prus, już on się w grobie przewraca, czy nie, już tam zaraz wszyscy zaglądają i robią jakieś tam

Po prostu, nie wiem, wyciąganie tego Prusa ze skrzyni wiek i wieków, amen, i nagle go tam, jedni go na sztandarach, drudzy nie, trzeci, że może, a tutaj po prostu, ja oglądam wywiad z młodą aktorką, I też ja nagle po prostu wzruszam się i tak myślę, wzrusza mnie gdzieś ten jej lęk przed to, jaki będzie odbiór, wzrusza mnie jakaś... Jezus Maria, no to idzie starość, słuchajcie, to już jest koniec, ja już jestem pogrzebion, 59 lat i pogrzebion, ale mnie wzrusza właśnie jakoś nawet gdzieś tam jej młodość, tak sobie myślałem, jak to człowiek wtedy gdzieś tam wkraczał w jakieś takie zawodowe... Ścieżki, a teraz jęczę wam tutaj przy mikrofonie, ten podcast będzie do zniesienia i ja nagle wzruszam się tym, że ona jest taka gdzieś na początku ścieżki i zaraz będzie Violetto Villas i zaraz wszyscy zaczną od sceny i gdzieś tak nawet się boję też trochę o nią i to, że ja się boję o nią, to też jakoś wzrusza mnie to, że ja się boję o nią, Boże Święty, już naprawdę i tu teraz nawet patrzę przez okno, odrywam ten podcast, tu już...