PŁACZKOMAT

Coś tam rosło z góry, jakieś takie dzikie wino i on był taki nieprzestrzeżony i ja przejechałem. Tak sobie pomyślałem, Boże, no przecież ja bym nawet zatrzymał się tam, ale co, nagle wywiad zrobić z tym paczkomatem, zapukać do tych drzwików, tam mieszka jakaś babcia Gryzelda albo w drugim domku Stefanek Bambaryła i czasami coś wnuk im wyśle i oni odbiorą coś z tego paczkomatu. No słuchajcie, należy mi się popłakać na widok paczkomatu, a ja po prostu jadę przez tę Polskę. Teraz ostatnio zacząłem Motorhead słuchać. Nie wiem skąd nagle jakaś tęsknota za taką brudną skarpetą, no czy ja to tak nazywam brudną skarpetą, tylko czystą energią, trochę taką punkową, hardrockową, takim rock'n'rollem czystym. Jakoś to mnie wznieca w drodze i nie zasypiam.

I tu nagle tutaj ten motorhead i ja nagle słuchajcie w zawoku, bo PŁACZKOMAT stoi. I zaraz myślę, co tam przychodzi, czy jakieś szelki, czy ta babcia na przykład miód wysyła wnukowi tym paczkomatem. Jakieś to mi się tak pełno uruchomiło, jakichś takich paczkomatowych, słuchajcie, historii romantycznych. Tam oni się spotykają, jakiś na przykład pan Bazylii gniewałko ze stewcią jakąś, bambaryłką, nie wiem, gdzieś spod lasia i się spotykają. I tak od razu mi się jakaś taka historia, i tak bym już, że kręcił jakąś lalkę, a słuchajcie, no i właśnie to jest ten jeden wzróż. To wzruszenie. Więc mi naprawdę niewiele brakuje. Mam teraz takich wzruszeń dziennie 5-10. Nagle przenosimy radia ze starego miejsca w nowe miejsca.