MÓW MI MISZCZ

To mój, to mój, mój ci on jest. To przecież on mój. I Artur Andrus. No co Arturze Andrusie? No proszę bardzo, ty też jesteś mistrzem mowy polskiej. I patrz, ja ten, z tą składnią porąbaną i co to w jednym zdaniu wszystkie czasy i pytania i orzeczenia i imię słowy. Wszystko razem pakuję do jednego worka. I nie kończy, gdzieś w tym chlasta i rozrzuca, a czasami zbiera, a czasami nie, a czasami mu za DHD to wychodzi i mu się bełkot włącza, a czasami jest jakiś zborny i że mądrość jakaś z tego płynie. A tu widzicie, a tu taka historia. Chocki klocki. I słuchajcie, nie, ale to jest zupełnie serio. I tam było tak, że ja usiadłem, przerażony byłem, ciśnieniowałem się, no... Powiem szczerze, mocarnie, mocarnie ciśnieniowałem i zrobiłem nawet taką sytuację, że tam jak już pojechałem, to pojechałem trochę wcześniej.

A słuchajcie, tam takie nazwiska, Stefania Grodzieńska, Gustaw Holubek. Ludzie, kto tam był, że mistrzem? Ależ jakie. Ależ jaki ja jestem. Naprawdę, słuchajcie, tu nie ma właściwie takiego psychicznego espumisanu, który by mi to wszystko zdjął i mnie po prostu gdzieś tak troszeczkę, jak czasami Coca-Colę trzeba odgazować, gdzieś żeby mnie odgazował, to mi zejdzie, to mi przejdzie, ja to wszystko rozchodzę, to mi gdzieś się tak po kościach... To muszę to jakoś tak pomieść, jak jakoś to wygładzi, to już wrócą wszystkie lęki. Już dzisiaj idę do psychiatry. Już wiadomo, co będzie. I będzie o lekach na DHD, które były rzucone, ale chwilowo rzucone, bo jakieś inne i one wchodziły mi w koniunkcję, więc ja zaraz będę do nich... Jeszcze na razie są odłożone, ale że może za jakiś czas.