MÓW MI MISZCZ

Dobrze, słuchajcie, ja... I też wyjawia swoje lęki, ale taką piękną polszczyzną mistrzowską. I też postaram się o dykcję, bo czasami przecież mi tam świszczy i piszczy. No i powiedziałem o tym, że antydepresja... Potem opowiedziałem o moim ulubionym paradoksie bezy, czyli że tu miałem, to trwało minutę, mianowicie moje ukochane, że beza to jest ciasto, które ma w sobie Dziwną rzecz, która powoduje chorobę i że można zwariować od tego, jak się nad tym zastanowisz, bo ciasto beza, jest tam, no jest beza, no bez A, bez głoski A, a przecież jest tam A. I jak to, no ale przecież bez A, no ale jest tam A i że no właśnie idzie zwariować.

Gdzie idzie? Zaszczyt idzie zwariować. Za który? Za święty krzyż na przykład idzie. I że to jest ciasto też bezy. No a przecież bezy w liczbie mnogiej. Y. Bezy. Jak to bez Y? Jak są tam Y? No bezy. No ale bez Y. No ale są tam Y. A jest ciasto bez O. Bez owe. Ale jest tam przecież O. No jak to jest? No ale jest przecież O. Bez owe. Czyli ciasto bez owe. No i to wszystko. I potem na koniec opowiedziałem im, jak już Tam się wkręciłem i tam im przyciastowałem, to potem pojechałem. To już zresztą słyszeliście kiedyś w movie się opowiadałem o tym Aśce. Bądź tu samotrzeć. Samotrzeć właśnie nie można mówić, bo samotrzeć to poszli we trzech. Czyli już zobaczcie, sam nawet. Ja siebie koryguję. Zobaczcie co to jest. Czyli mistrz korygujący.