MÓW MI MISZCZ

To mój, to mój, mój ci on jest. To przecież on mój. I Artur Andrus. No co Arturze Andrusie? No proszę bardzo, ty też jesteś mistrzem mowy polskiej. I patrz, ja ten, z tą składnią porąbaną i co to w jednym zdaniu wszystkie czasy i pytania i orzeczenia i imię słowy. Wszystko razem pakuję do jednego worka. I nie kończy, gdzieś w tym chlasta i rozrzuca, a czasami zbiera, a czasami nie, a czasami mu za DHD to wychodzi i mu się bełkot włącza, a czasami jest jakiś zborny i że mądrość jakaś z tego płynie. A tu widzicie, a tu taka historia. Chocki klocki. I słuchajcie, nie, ale to jest zupełnie serio. I tam było tak, że ja usiadłem, przerażony byłem, ciśnieniowałem się, no... Powiem szczerze, mocarnie, mocarnie ciśnieniowałem i zrobiłem nawet taką sytuację, że tam jak już pojechałem, to pojechałem trochę wcześniej.