EUROREMONT #2 | Agata Pyzik

Jeszcze wtedy chodzi mi o początek lat dziesiątych. I na przykład działalność Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie jest mi generalnie bardzo bliska. No bo właśnie to było takie odzyskiwanie artystów Epoki PRL jak Andrzej Wróblewski czy Alina Szapocznikow, którzy oboje byli na przykład zaangażowanymi lewicowcami, bez pominięcia tego elementu ich historii intelektualnej. I dla mnie było niesamowite, że kiedy na przykład odbywała się wspaniała zresztą konferencja o Andrzeju Wróblewskim, gdzie na przykład miał odczyt David Crowley, taki też profesor Royal College of Art, który był takim też moim trochę dobrym duchem na początku pobytu Wielkiej Brytanii i na przykład miał też tam referat Jérôme Bazin, taki wspaniały kurator wystawy Zimna Rewolucja, która ostatnio miała miejsce w Zachęcie i też Joanna Kordiak.

W ogóle Joanna Kordiak to jest jedna z absolutnie najciekawszych pod tym względem i kuratorek i intelektualistek w Polsce i oni, nie wiem, który to wtedy mógł być rok, może 2012, I chodziło tylko o to, żeby omówić cykl Andrzeja Wróblewskiego po śmierci Stalina. A Andrzej Wróblewski zrobił taki w ogóle socrealizm w jego twórczości. No bo jak wiemy, Andrzej Wróblewski bardzo młodo zmarł, chyba zaledwie w 57 roku czy coś takiego. Więc jakby większość jego życia twórczego przypadła na te lata socrealistyczne zaraz po wojnie i on jakoś, dlatego że był takim socjalistą wierzącym z ducha, on jakoś próbował się wdrożyć w malowanie w ten sposób, tworzenie, ale absolutnie nie był w stanie. I jakby ten referat tego dotyczył jakby takiego nieudanego socrealizmu i tego projektu właśnie, jak wyglądała żałoba po śmierci Stalina w 1953 roku.