Wiersze i poetki jidysz [Poetycki piątek]

Anna Margolin, szkoduję. Anna Margolin i tekst przetłumaczony przez Saula Wagmana. To tłumaczenie było opublikowane w 1923 roku. Mój ród, a w oryginale Mein Stamm Redd. Żydzi w atłasie, w aksamicie, twarze podłużne, pejsy jedwabiste, oczy żarliwe, płoministe, wargi, co w spiekocie omdlały, ręce wychudłe, co pieszczą z żółkłe foliały i rozmawiają z Bogiem o świcie. Kupcy, jeżdżący do Lipska, do Gdańska. Białe manekiny, mina wielkopańska. Wonne cygara, szata świecka. Dowcip talmudyczny, grzeczność niemiecka.

Wszystkie one to mój ród, jam ich płodu płód, krew ich krwi, skra ich skry, żywych i zmarłych współ, smutek groteska tren, huczą przeze mnie, huczą przez sen, modły, klątwy, płacz, targają me serce jak dzwon i bełkoce mój głos, błogosławi, przeklina los, aż nie wiem, co dzieje się w przód. Czy to mówi przeze mnie mój ród? I tak jak mówiłam, przełożył Saulo Wagman. Myślę, że ten tekst świetnie pokazuje taki też nurt obecny w tej poezji, czyli zmagania się z własną tożsamością. I Anna Margolin jest przykładem poetki, która przyodziewała na siebie różne

Tożsamości, różne identyfikacje, zresztą już pseudonim, który przyjęła, bo właściwie nazywała się Reza, Roza Leben-Zboim, Anna Margolin pisane w jidysz przez dwa N, co nie jest typowe, bo normalnie się pisze przez jedno, czyli takie podkreślanie elementu obcego. Ona właśnie jest poetką, która bardzo często przydziewa różne maski, tak jakby się przyjmuje różne role, troszkę to jest takie gąbrowiczowskie. A tutaj patrzy na tą swoją genealogię, bo trzeba powiedzieć, że myślenie w judaizmie jest bardzo genealogiczne. I słyszy w sobie to, że ten jej ród, ta genealogia jest wciąż obecna, chociaż ona nie do końca się może, nie zawsze się może utożsamia z tym dziedzictwem.