Wiersze i poetki jidysz [Poetycki piątek]

Anna Margolin, szkoduję. Anna Margolin i tekst przetłumaczony przez Saula Wagmana. To tłumaczenie było opublikowane w 1923 roku. Mój ród, a w oryginale Mein Stamm Redd. Żydzi w atłasie, w aksamicie, twarze podłużne, pejsy jedwabiste, oczy żarliwe, płoministe, wargi, co w spiekocie omdlały, ręce wychudłe, co pieszczą z żółkłe foliały i rozmawiają z Bogiem o świcie. Kupcy, jeżdżący do Lipska, do Gdańska. Białe manekiny, mina wielkopańska. Wonne cygara, szata świecka. Dowcip talmudyczny, grzeczność niemiecka.

W oczach mądry przesyt, zgasła pożoga. Donżuani, kramarze, poszukiwacze Boga. Jeden pijaczyna, co tarzał się w rowie, I dwóch wychrztów w Kijowie. Żydówki, jak w kościele posąg święty, Zdobne w perły, diamenty, W ciemny poł z tureckich chust, W ciężkie fałdy, satte de lion, Lecz suche i zwiędłe kwiaty ich łon, A z martwych oczu, palców i ust Tchnie martwa żądza. Żydówki w kretonie, w płótnie, o szerokich plecach, żwawym kroku, mówiące ze śmiechem, milczące smutnie, a w ich cichym, nieśmiałym oku, pałająca, żywa, żądza. Dwie kuzynki w publicznym domu, o niezatarty rumieńcu mego sromu.