Głos z groty przerażenia [Poetycki piątek]

I też wydaje mi się tutaj, można by było nad jedną rzeczą jeszcze, to są te stracone godziny i ten czas utracony, który tutaj jest, na próżno znów, jak czytamy, to jest jakaś taka geografia więzienia, która tyczy się tego manicomio, ale staje się też taką szerszą metaforą. W ogóle wydaje mi się, że jakby ten koniec lat 70., kiedy też wychodzą te wiersze, trzeba sobie uzmysłowić I to jest opowieść o kobiecie, to jest opowieść o matce, której przez lata zostały odebrane dzieci. To jest opowieść też o pewnej Italii, o pewnych Włoszech, które domagają się reform, które żyją właśnie w tych anni di piombo, w latach ołowiu. Ta reforma, jeżeli chodzi o psychiatrię włoską, ona przyjdzie pod koniec lat siedemdziesiątych, ale zostanie... W siedemdziesiątym ósmym chyba, tak?