Głos z groty przerażenia [Poetycki piątek]

Ale na ziemię obiecaną, gdzie kiełkują złote jabłka i drzewo wiadomości, Bóg nigdy nie zstąpił i nigdy Ciebie nie przeklął. Ale Ty, Ty przeklinasz godzina za godziną własną pieśń, albowiem zstąpiłeś do otchłani, gdzie wdychasz absynt odmówionego przetrwania. Więc jeden z tych jej wierszy, które nie mają oficjalnie tytułu i nawet jak szuka się w rozpisce, to jest po prostu jako najpiękniejsze wiersze. I to jest u niej bardzo częste, to widać w tym tomie, ale w ogóle to, co bym nazwała właśnie tą metapoetyckością, może jakoś tak to by było fachowo, proszę zobaczyć, ja nie jestem też, mówię to bardziej tak jakby z serca i ze swojej wrażliwości, ale wydaje mi się, że tutaj jest clou tego, co może się przełożyć jakby od Aldy Merini, jakby w jej doświadczenie, ale znów wyrasta w coś, co jest poza.