Głos z groty przerażenia [Poetycki piątek]

Czas na Poetycki piątek. Gościem jest filmoznawczyni pani Diana Dąbrowska. Dzień dobry. Dzień dobry. Myślę, że dla wielu osób to może być zaskoczenie, bo zwykle rozmawiamy o filmach, a dzisiaj o poezji. No to było też dla mnie zaskoczenie, jak dostałam taką propozycję, ale pomyślałam, no nie, nie odmawia się. To jest rzeczywiście ogromne wyróżnienie, ale też coś nowego dla mnie. Pragnę podkreślić. W takim razie skaczemy na główkę. Gdzieś właściwie całe lata 50. jej poezją zachwycali się tacy wybitni twórcy jak Pasolini, Quasimodo czy Montale, a potem zniknęła.

Przekształcone na poezję śpiewaną i wydane na płytach. To wciąż jednak jest taka luka. Pamiętam jakim wydarzeniem było wydanie Ziemi Świętej w przykładzie dobrze Panu znanego, bo też przecież rozmawialiście o Pazolini między innymi. W przekładzie Jarosława Mikołajewskiego to była taka współpraca z Włoskim Instytutem Kultury, zarówno tym krakowskim jak i warszawskim i wydawnictwo Austeria i to było takie zgromadzenie i takie przejście przez tak ważną podróż Bo właśnie na tym tomie myślę, że się skupimy. On też jest dostępny, jest świetnie przetłumaczony. To był gdzieś taki impuls. Gdzieś zawsze chciałam o niej porozmawiać. Oczywiście tutaj kino się troszkę uśmiecha, bo też w pewnym momencie, jeżeli chodzi o włoską popkulturę, Laura Morante, bardzo znana aktorka, wcieliła się w Alde Merini.

Ciekawe, że też jest taki wiersz z tą właśnie datą, no też początek wiosny, to też jakby się kojarzy z nią bardzo, ale jest tak, że to doświadczenie bycia zamkniętą, bycia internowaną, umieszczoną w szpitalu psychiatrycznym, co też trwało przy wchodzeniu, wychodzeniu prawie dwie dekady, to właśnie znajduje swoje Takie spełnienie, jeżeli chodzi o twórczość, jeżeli chodzi o możliwość przeniesienia tego na wersy, właśnie w tym La Terra Santa. Czyli mamy tak naprawdę twórczynię, która debiutuje bardzo wcześnie, bo ona miała 16 lat i wtedy zostaje zauważona przez tych wielkich, o których pan mówił. Chociaż co ciekawe, Pasolini, kiedy zaczyna o niej pisać, właśnie widzi takie pęknięcie, to znaczy już zauważa, że