Głos z groty przerażenia [Poetycki piątek]

Czas na Poetycki piątek. Gościem jest filmoznawczyni pani Diana Dąbrowska. Dzień dobry. Dzień dobry. Myślę, że dla wielu osób to może być zaskoczenie, bo zwykle rozmawiamy o filmach, a dzisiaj o poezji. No to było też dla mnie zaskoczenie, jak dostałam taką propozycję, ale pomyślałam, no nie, nie odmawia się. To jest rzeczywiście ogromne wyróżnienie, ale też coś nowego dla mnie. Pragnę podkreślić. W takim razie skaczemy na główkę. Gdzieś właściwie całe lata 50. jej poezją zachwycali się tacy wybitni twórcy jak Pasolini, Quasimodo czy Montale, a potem zniknęła.

Jest zaskoczony, jak tak młoda osoba już tak nazywa, już tak przeżywa, ale też krytycznie na przykład odniósł się do niektórych jakby aspektów, ale Montale, który potem został też przecież noblistą, to też jakby jego wsparcie, no tutaj jakby jest taki mocny początek, byśmy powiedzieli, na początku lat 50., dokładnie chyba w 1953 roku, obecność Orfeusza, tak się nazywa ten pierwszy tom. I potem tak naprawdę jest jakby powrót do, można powiedzieć, takiego życia poza poezją, właśnie też ta cała gra z czasem. Bo też jak Włochy się zmieniały w tym czasie, kiedy dochodziło do tych hospitalizacji i wielki powrót, który potem czyni z niej już właśnie taką poetkę, już gwiazdą roka, można tak powiedzieć. To właśnie Laura Morantę w pewnym momencie ją tak porównała, kiedy właśnie grała tę rolę, że Alda Merini jest taką postacią, która naprawdę została jakby