Głos z groty przerażenia [Poetycki piątek]

Byliśmy wtedy zasłuchani w kazania, Mnożyliśmy ryby w dolinie Jordanu nad brzegiem. Lecz nie było Chrystusa. Wyplenił nas ze świata jak ohydne chwasty. Kurczę, ale ładnie. To już rozumiem popularność tych poetyckich piątków. Dobra. No to andiamo, signor redattore. Vicinal Giordano. Hours lost in vain in the gardens of the manikomio, up and down for those barriers pierced by flowers, lost all in a dream of reality that fled, thrown behind our shoulders by I don't know who it was.

To znaczy nie jest tak, że tutaj Alda Merini bardzo podkreśla, Jak oceniające, jak krzywdzące jest to też spojrzenie właśnie już poza tymi murami i ten Jordan tutaj, który jest taką przestrzenią wywróconą, prawda? Bo w Dolinie Jordanu, jak czytamy na końcu, już ten cud jakby przepada. Nie było Chrystusa. Wyplenił nas ze świata jako chydne chwasty. Tu też ten element tej właśnie oceny. Wydaje mi się, że to jest jeden z kluczowych wierszy dla tego tomu. Jest oczywiście też wiersz pod tytułem po prostu La Terra Santa, ale ten ma w sobie po prostu jakiś taki clue, wydaje mi się, jej twórczości. To takie łączenie właśnie czegoś bardzo bezpośredniego z czymś bardzo wysokim. Jakieś takie zespolenie właśnie tych dwóch porządków, które ona robiła w jakimś takim niesamowitym stylu.