Marzenia donbaskich separatystów legły w gruzach

Mówiliśmy także o Igorze Gierkinie, znanym ze strzelenia holenderskiego samolotu. Jak ci aktorzy plasują się na tych dwóch osiach? To tak, w tej swojej pracy naukowej właśnie w nawiązaniu przyjąłem taki framework, że dzielę ich na dwie grupy, na separatystów, czyli osoby, które obywatelsko stamtąd pochodzą, to jest posiadają obywatelstwo ukraińskie, mogą utożsamiać się albo z Rosjanami, albo z Ukraińcami, jakby tutaj przyjąłem jako argument właśnie posiadanie obywatelstwa i pochodzenie jakby z regionu, a drugą osią były aktorzy zewnętrzni tak zwani, czyli różnie nazywani wśród Tej prorosyjskiej narracji, narracji rosyjskiej to byli tak zwani dobrowolcy, czyli ochotnicy. No ale de facto byli to separatyści, którzy z różnych pobudek, czy to ideologicznych, czy też pieniężnych jechali na Donbass walczyć.

Widać, że ta koncepcja rosyjskości jest niezwykle pojemna. Tak, tak. To jest jakieś takie przedziwne pojęcie panslawizmu, gdzie każdy Słowianin jest Rosjaninem. Gubariew dość szybko przestał się liczyć w separatystycznych republikach. Zecharczynko na pozycji lidera przeżył, myślę, że to właściwe słowo, jakieś trzy lata od 2014 roku. Natomiast, gdy spojrzymy czy to na tę część separatystów, którzy wywodzą się z Ukrainy, czy to na Igora Gierkina, Zachara Prelpina, którzy na Donbas przyjechali z Rosji, to widać tutaj niezwykle istotne różnice, jeśli chodzi o plany na funkcjonowanie tego obszaru NATO. Czy ma być on częścią jakiegoś odnowionego państwa ukraińskiego? Czy może ma zostać przyłączony do imperialnej Rosji?

Mamy bowiem kolejną cezurę w postaci lutego 2022 roku. Pełnoskalowa agresja Rosji przeciwko Ukrainie. Mamy kolejną cezurę w postaci Zadeklarowania przez Władimira Putina aneksji czterech południowo-wschodnich obwodów Ukrainy. Co w tych realiach pozostało z tej gmatwaniny idei i mniejszych ośrodków władzy obecnie na Donbasie? Zostało bardzo niewiele. Paweł Głuboriow, który był tym, można powiedzieć, człowiekiem, który wszystko rozpoczął w 2014 roku, wyjechał z Donbasu, przestał udzielać się w życiu politycznym. Tłumaczy to tym, że grożono mu po prostu śmiercią. Podobnie tłumaczył się Igor Gierkin, który obecnie siedzi w więzieniu, o czym warto przypomnieć.

Paragraf o dyskredytacji armii, a w praktyce paragraf na tych, którzy są wobec Kremla niepokorni. Tak, tak. Jeszcze tak słowem wspomnę, że sam Gubarew i Gierkin mimo tego, że bardzo się przyjaźnili, ideologicznie byli bardzo zbieżni, to kiedy zaszło o kandydowanie właśnie Gierkina na stanowisko prezydenta, bo były takie chęci. 2023 rok, końcówka. Wtedy doszło do rozłamu i Gierkin wtedy zaprzestał tej swojej przyjaźni z Gierkinem, znaczy Gubarew z Gierkinem. Więc ich drogi się rozłączyły. Ale wracając do tych samych separatystów, no to Zachar Pilepin prawie zginął w zamachu bombowym w 23 roku.

I on jakby szukał usprawiedliwienia na to wszystko, tłumaczył się, że my musimy, że my to dobrze robimy, bo inaczej zagraża nam NATO, a NATO to w ogóle nas unicestwi. W koniec końców chyba nawet dziś, znaczy nie dzisiaj jak dziś, ale obecnie Prilepin na swój dziwny sposób, ale jest chyba przeciwko wojnie, takim, że jakby na ich zasadach oczywiście, na pokój na zasadach Rosji, ale no to jest Jakieś takie mniej jastrzębie podejście. Jeśli chodzi o Gierkina, to Gierkin jest tutaj chyba przodownikiem, jeśli chodzi o bycie niezadowolonym z rządów Putina, zresztą no za co trafił do więzienia. Stworzył ten swój klub, no klub patriotów, tak, zdenerwowanych patriotów, nazwijmy to tak, który działał na zasadzie, że był bardzo źle nastawiony, swój taki specyficzny patriotyczny sposób do władzy putinowskiej.

Jeszcze kiedy Gierkin był aresztowany, on był jedną z najbardziej aktywnych osób w trakcie protestu przeciwko aresztowaniu Gierkina. Mimo konfliktu. Tak, tak. Człowiek, który zajmował budynki w Ukrainie w 2014 roku. Człowiek, który zajął budynek SBU. Więc jest to człowiek, który naprawdę wie jak to robić. Człowiek, który umie to robić. Zdecydowanie. Więc też nie dziwię się rosyjskim służbom, że mają go na oku mimo wszystko. To jest niby rosyjski patriota, oczywiście tutaj można myśleć o tym, kto jest patriotą i dlaczego ma być tak nazywany, ale nie wiadomo, co może, powiedzmy, tak kolokwialnie strzelić mu do głowy. Tak więc wnioski jeszcze bardziej rozbieżne, jeszcze bardziej pokręcone niż początkowa pozycja tych postaci, o których rozmawialiśmy.