36. Bestia

Czyli tak jakby sami między sobą ustalili, jaką sumę mężczyzna ma dać Birgit. Nadszedł 15 sierpnia 1989 roku. Tego dnia w godzinach rannych do szefa hamburskiej policji Wolfganga Silaffa zadzwoniła jego siostrzenica Jasmin. Zapłakana powiedziała wujowi, że jego siostra biegit, a jej matka zniknęła i nie wiadomo gdzie jest. Wolfgang początkowo przyjął wiadomość o zniknięciu siostry z lekkim powątpiewaniem, ponieważ nie tylko on, ale wszyscy zaangażowani w to, wiedzieli, że Birgit tego właśnie dnia po godzinie 7 rano miała jechać do miasteczka obok, do sklepu meblowego, gdzie miała tam wybrać sobie segment kuchenny do nowego mieszkania.

Wolfgang zapytał siostrzenicę, czy jej ojciec o tym wie. Być może mężczyzna pomyślał, że para może spędziła noc wspólnie, według prawa nadal jeszcze byli przecież małżeństwem i wszystko mogło się zdarzyć. Jednak dwudziestolatka poinformowała wuja, że ojciec wie o zniknięciu matki i że policja została już powiadomiona. Wolfgang Silaff nie dochrapał się takiego stanowiska za przysłowiowe piękne oczy czy też za pomocą jakichś tam koneksji. Mężczyzna zapracował na to. Kilkakrotnie trafiał na pierwszą stronę gazet w całych Niemczech i określany był przez innych jako najpotężniejszy ze wszystkich policjantów w Hamburgu. Czyli nie był jakimś tam, można powiedzieć, podrzędnym posterunkowym. Od razu wiedział, że jego siostra mimo tej traumy, mimo tego, że rozchodziła się z mężem, nie mogła od tak zniknąć.

Tam martwą kobietę wrzucił do swej pięknej i drogiej motorówki, obciążył kamieniami, wypłynął w morze i w jego odmęty wyrzucił zwłoki. Bywało też tak, że Jasmin również momentami patrzyła na ojca podejrzliwie, tak jakby wierząc w podejrzenia policji. Przyglądała mu się badawczo, szukając jakiegoś znaku w jego ruchach, w tym, co mówi, jakby czekała na coś, co może go zdradzić i jednoznacznie wskazać na niego jako na sprawcę. Także mężczyzna nie miał lekko, bo sama nie wiem, jakbym się czuła, gdyby ludzie patrzyli na mnie w taki sposób, jakby chcieli zapytać – zrobiłaś to, prawda? No czyli lekko nie miał i na tyle na ile mógł uczestniczył w tych poszukiwaniach swej żony. Jedyną osobą, która nigdy nie wierzyła w winę Haralda był brat Begit Wolfgang Silaff.

Te dwa podwójne morderstwa, jak i to całe zamieszanie wokół nich, być może właśnie sprawiło, iż policja nie zajęła się tak na poważnie zaginięciem żony miejskiego potentata finansowego. Od zaginięcia Birgit mijały dni, tygodnie, miesiące i lata. W tym czasie Wolfgang Silaff próbował, tak jak wcześniej, wpłynąć na decyzję prokuratora w sprawie zniknięcia jego siostry. Chciał, żeby sprawa Birgit otrzymała wysoki priorytet, ponieważ jeśli prokurator uznałby, iż kobieta została uprowadzona, pozbawiona życia, czyli że padła ofiarą brutalnego przestępstwa, wówczas śledczy musieliby inaczej podejść do sprawy. Zaczęliby badać ją pod innym kątem. Jednak za każdym razem słyszał, że ma poczekać, że jego siostra była dorosła i mogła robić co chciała, a tym bardziej, że nieubłagalnie nadchodził rozwód, z którym ona mimo wszystko się pogodzić nie chciała, to mogła sfingować swoje zaginięcie, żeby uprzykrzyć tym życie swojego męża.

Skoro śledztwo zostaje zamknięte, to i sprawa zaginięcia Birgit znów staje w martwym punkcie. Ponownie mijają dni, tygodnie, miesiące i lata. W 2002 roku, czyli 13 lat od zaginięcia kobiety i 9 lat od popełnienia przez Wiśmana samobójstwa, Wolfgang Silaff schodzi na emeryturę i zaczyna systematycznie zajmować się zaginięciem swojej siostry. Kiedy w końcu uzyskuje dostęp do akt śledztwa, jest, mówiąc krótko, wstrząśnięty, bo okazało się, że wszystkie akta dotyczące Wiśmana, jak i wszystkie dowody, które znaleziono w jego mieszkaniu, zostały zniszczone. Nie stało się to dlatego, że ktoś postanowił sobie tak bezprawnie wszystko zlikwidować, ale jak już wspomniałam w niemieckim pojęciu dotyczącym prowadzenia śledztwa i osób zmarłych, jasnym jest, że akta również powinny zostać zniszczone.

A żeby tego było mało, to auto wykopane z ogrodu Kurta zniknęło. Czy zostało zezłomowane? Czy zostało skradzione? Na ten temat nie posiadam wiedzy. Po prostu zniknęło i tyle. Według doświadczonego kryminalisty Wolfganga Szilafa, akta te właśnie najważniejsze, które mogłyby naprowadzić ich na jakikolwiek trop, nie powinny być niszczone, ponieważ istniało podejrzenie, iż Wiśman był mordercą kobiety, która od lat widniała w bazie danych jako zaginiona. Poza tym podejrzany Harald, Maja, również czekał tyle lat na oficjalne oczyszczenie go z zarzutów pozbawienia swej żony życia. Zilaw spokojnie krok po kroku zebrał grupę byłych śledczych, czyli również emerytów, jak i wprowadził w prywatne śledztwo byłych prokuratorów, którzy tak jak on również byli już na emeryturze.

Można powiedzieć, że prywatnie zwołał tak jakby specjalną komisję SOCO. Ponownie przejrzeli akta Birgit i uświadomili sobie, że wiele śladów, jakie zostały zebrane podczas przeszukania domu, zaraz po zaginięciu kobiety, nie zostało sprawdzonych. Zastanawiali się nad możliwym motywem morderstwa, którego ofiarą mogła paść siostra Wolfganga. Każdy z tych zebranych przez Zilaffa specjalistów emerytów przedstawił możliwy przebieg zdarzeń i każdy z nich opisał możliwe zachowanie sprawcy. W trakcie tych przemyśleń, spotkań i rozmów wspólnie doszli do wniosku, że sprawa zaginięcia Begit może mieć związek z innymi niewyjaśnionymi morderstwami, które zostały dokonane w okolicy. Panowie ponownie wybrali się do domu Wiśmana i mimo to, iż właścicielem był już zupełnie kto inny, to okazało się, że 9 lat po śmierci Kurta sekretny, przytulny pokój nadal istnieje i jest w stanie praktycznie nienaruszonym.

I oczywiście nic nie mam przeciwko azylom, bo u nas my też mamy swoje miejsca, w których Chce nam się czasem posiedzieć w samotności, poczytać, posłuchać muzyki, ale nikt z nas nie zamyka tych pokoi na cztery spusty i nie chowa kluczy. Jednak następca kurta mówił, że kiedy coś się działo, oczywiście nie wiadomo co konkretnie się działo, wówczas ten odsyłał żonę na kilka dni do rodziny. Po roku od powołania nowego szefa komisji, jak i zwołania komisji SOKO, dom Wiśmana zostaje ponownie odwiedzony, ale nie przez komisję SOKO, tylko przez samego Zilaffa. I jak się okazało, 27 lat po zaginięciu Birgit, dadal można było odkryć w ścianach pokoju skrytki.

Mówi, że w domu Kurta również może być ciało jego siostry. Zabiera Kaufmana do domu Wiśmana, pokazuje mu te skrytki, ale Kaufman na prośby Zilaffa odpowiada krótko, że jego kryminalistyczny nos mówi mu, że ciała jego siostry w domu Wiśmana z pewnością nie ma i nie widzi sensu ponownego przeszukania tej posesji. Zilav się nie poddaje. I oczywiście nie wspomniałam Wam tutaj na początku, w tym takim prywatnym śledztwie, które prowadził Wolfgang i podczas tych rozmów, które przeprowadzali emerytowani specjaliści, jak i przeglądania akt, brał udział również Harald Maja. Szwagier Wolfganga był tak jakby na bieżąco, No i Zilav się nie poddaje, rozmawia z nim, iż jest pewien, że ciało siostry znajduje się w domu Kurta.

Na miejsce przybywają prokurator, lekarz sądowy i technicy kryminalistyczni. Rozbijają betonową płytę, delikatnie rozgarniają piach znajdujący się pod płytą i odkrywają szkielet ludzki. Wolfgang w tym momencie jest prawie pewny, że szczątki należą do jego siostry. Ale żeby się, można powiedzieć, na 100% upewnić, trzeba było przeprowadzić badania DNA. Po przeprowadzonych badaniach okazuje się, że 27 lat od zaginięcia siostry Zilafa w końcu ją odnaleziono. Patolodzy jako przyczynę śmierci podali strzał w głowę, choć nie można było już sprawdzić, czy kobieta była torturowana przed śmiercią, to Zilaf jest pewny, że jego siostra nie miała lekkiej śmierci. Przypomnę Wam, że w 1993 roku, podczas przeszukania domu, pierwszego przeszukania, pies specjalnie przeszkolony do wyszukiwania zwłok w określeniu policyjnym uderzył w piwnicę, jednak tego nie sprawdzono, a można już było wtedy odnaleźć Birgit.