36. Bestia

Głowa rodziny Harald, jego żona Birgit i ich córka Jasmin. Harald był przedsiębiorcą bardzo dobrze prosperującej drukarni. Jego żona była fotografem. I nie wiem, bo nie trafiłam na informacje mówiące o tym, czy była gdzieś zatrudniona, ale jednoznacznie jest powiedziane, że była właśnie fotografem. Być może była kimś w stylu wolnego strzelca, albo robiła jakieś od czasu do czasu zdjęcia ślubne, a może było też tak, że była tym fotografem wcześniej, zanim nie zaczęło im się dobrze finansowo powodzić. Birgit była kobietą atrakcyjną, dbała o swój wygląd, jak i o całą oprawę tego swojego wyglądu. Harald był jej jedyną miłością i wychodząc za niego za mąż, myślała, że będą szli przez to życie zawsze razem.

Dom Państwa Maja nie był jakimś tam domkiem jednorodzinnym, była to piękna willa z pięknym ogrodem, w którym w dość sporym oczku wodnym pływały dość drogie karpie koi. Małżeństwo żyło zgodnie i nigdy nie dochodziło tam do jakichś rodzinnych dramatów. Nigdy nie kłócili się o pieniądze ani o sposób wychowywania ich córki. Jak nam wszystkim wiadomo, życie to nie jest bajka i historia miłości tej dwójki nie zakończyła się słowami i żyli długo i szczęśliwie. W 1989 roku Harald oznajmił swojej żonie, że odchodzi. Na rozstanie danej pary wpływa wiele czynników i jednym z tych czynników podjęcia takich decyzji przez Haralda była nowa miłość.

Być może to był jakiś tam sposób zagłuszenia emocji, znieczulenia się, co nie zmienia faktu, że był to zły sposób. Nie podobało się to ani Haraldowi, ani jej już dorosłej córce Jasmin. Obie, czyli Birgit i jej córka, były dla siebie przyjaciółkami, miały bardzo dobry kontakt ze sobą i łączyła je silna więź. Wielu mówiło, że były tak jakby ze sobą sklejone, nierozłączne, że nawet jeśli w rozmowie któraś nie powiedziała dosłownie, że coś ją trapi, ta druga wyłapywała to w mig. Córka wspierała matkę jak mogła, ale również sama pomimo tego, że miała już te 20 lat, dość ciężko znosiła rozstanie rodziców. Jak już wspomniałam, Harald i Birgit nie szantażowali się wzajemnie, nie awanturowali i nie robili sobie wzajemnie pod górkę.

Wspólnie ustalili, że Birgit wyprowadzi się z ich wspólnego domu, a Harald ją tak jakby spłaci. Niestety nie znalazłam informacji na temat tego, czy cały dom miał zostać sprzedany i każdy z małożonków miał otrzymać swoją część. Z tego co znalazłam i z materiałów jakie otrzymałam wynikało, że to właśnie Birgit miała się wyprowadzić z domu, a mąż miał ją spłacić. Kobieta za daną sumę miała kupić segment w jednym z szeregowców mieszczących się w Lüneburg, który dla niej samotnej rozwódki byłby wystarczający. Harald pomimo, iż stracił żonę, bo inaczej tego nazwać się nie da, nadal traktował ją jako swoją przyjaciółkę, z którą mógł o wszystkim porozmawiać i której mógł powierzyć wszystkie swoje tajemnice.

Może bym walczyła, może bym chciała się odegrać, może bym próbowała zniszczyć męża. Mogłabym również też chcieć rozejść się w zgodzie. Także możemy sobie tworzyć scenariusze w głowie. A wiadomo, to tylko takie gdybanie. Nigdy tak naprawdę nie wiemy, jak w danej sytuacji, która jeszcze nas nie spotkała, się zachowamy. I nasze wyobrażenia w porównaniu z rzeczywistością mogą być zupełnie inne. Kiedyś wyczytałam czy usłyszałam, już nie pamiętam w jakiej to było formie, że miłość to wolność, że jeśli się kocha, tak naprawdę kocha, to nie zniewala się tej drugiej strony, że jeśli ktoś chce odejść, to na to odejście się pozwala, nie utrudnia się tego. Więc może w taki sposób właśnie żona Haralda tak to postrzegała i wolała mieć w nim przyjaciela, z którym będzie miała kontakt, niż wroga.

Z drugiej strony Birgit nie została zostawiona z małym dzieckiem, z jakąś tam głodową pensją, w rozwalającym się domostwie i z długami. Ona była trochę w innej sytuacji, nie patrzyła w przyszłość z lękiem, bo suma jaką miała zostać spłacona opiewała na pół miliona marek. Także to właśnie może w pewnym sensie w jakiś tam sposób dawało jej poczucie bezpieczeństwa i miało wpływ na to, w jaki sposób małżeństwo postanowiło się rozejść. Jak już wspomniałam, firma Haralda, czyli ta drukarnia, przynosiła milionowe zyski. Więc biorąc pod uwagę te pół miliona marek, którymi miał spłacić żonę, nie było jakąś tam dużą sumą, która doprowadziłaby go do bankructwa. Być może słowo spłacić jest tutaj nieodpowiednie, ponieważ w rozmowach dotyczących tej sumy używano określenia odprawa, odszkodowanie.

Bo poza tym, że kochała do utraty tchu Haralda, również ogromną miłością darzyła swoją córkę. I niezależnie od tego, ile jej latorośl miałaby lat, nie zostawiłaby córki, jak i nie zostawiłaby kotów samych. Tym bardziej nie pozwoliłaby im chodzić samopas po ogrodzie. Zaniepokojony zadzwonił na posterunek policji w Lüneburg i w rozmowie z jednym z policjantów powiedział, żeby dom, do którego jadą, potraktowali jako miejsce zbrodni. Nie chodziło oczywiście o to, że był jasnowidzem i wiedział, co się wydarzyło, ale chodziło o to, że jeśli policja potraktowałaby dom państwa Maja jako właśnie miejsce zbrodni, To zebraliby każdy możliwy ślad, jaki udałoby im się tam znaleźć i dzięki temu być może wiedzieliby o tym, co się stało z kobietą i czy doszło do jakiegoś zdarzenia, uprowadzenia czy też może wypadku.

14 sierpnia 1989 roku Birgit o godzinie 20 wieczorem zadzwoniła do przyjaciółki. Rozmowa z przyjaciółką trwała około 30 minut i według kobiety żona Haralda nie była w jakimś złym stanie, w złym humorze i nie dawała do zrozumienia, że psychicznie nie czuje się najlepiej. O godzinie 21.15 w ich wspólnym domu pojawił się Harald. Przyszedł tam po to, żeby przypomnieć swojej jeszcze żonie, że następnego dnia mają umówiony termin u notariusza w celu podpisania umowy dotyczącej tych pół miliona marek. Przyszedł również po to, żeby dostarczyć żonie papiery dotyczące separacji. Harald, prawdę mówiąc, mógł zadzwonić, ale chciał również zobaczyć żonę i sprawdzić, czy u niej wszystko w porządku.

Po jakiejś godzinie wyszedł i pojechał do Lüneburg, do swojego mieszkania. Około godziny 22.30 Birgit dzwoni do swojej matki. Matka była zdziwiona, ponieważ jej córka nigdy nie dzwoniła o takiej porze dnia, zawsze jeśli chciała porozmawiać, dzwoniła z samego rana. Birgit powiedziała matce, że Harald dostarczył dokumenty i że tak naprawdę to ona się cieszy, że się z tego domu w końcu wyprowadzi. Krótko po wpół do 23 zadzwoniła do Birgit jej córka Jasmin. Rozmowa z córką również trwała krótko. Jasmin zapytała matki, czy ona i jej ojciec podczas tych jego odwiedzin się kłócili. Birgit odpowiedziała zgodnie z prawdą, że nie i rozmowa przeszła na inne tory.

Dokument tożsamości został wrzucony do skrzynki w okolicach St. Pauli. Odnalezienie dowodu tak jakby upewnia śledczych, że kobieta nie targnęła się na własne życie, tylko ktoś albo ją porwał, albo ją tego życia pozbawił. Postanowiono nagłośnić sprawę zaginięcia i w programie Sygnatura Akt XY Sprawa Nierozwiązana podano do publicznej wiadomości rysopis Birkit i opowiedziano również o dziwnych okolicznościach jej zaginięcia. W programie wystąpił mąż zaginionej wraz z jej matką. Harald zwracał się do potencjalnych świadków, którzy mogli coś widzieć lub słyszeć o to, żeby zgłosili się na policję, zapewniając ich o możliwości pozostania anonimowym. Matka natomiast zwracała się do córki, żeby ta, jeśli żyje, dała jakikolwiek znak życia.

Harald Maja wydrukował plakaty traktujące o zaginięciu żony i wystawił nagrodę w wysokości 10 000 marek za informacje, które pozwolą wskazać miejsce pobytu Birgit. W gazetach również pojawiały się artykuły, jak i informacje o zaginięciu pani Maja. Po emisji programu, jak zawsze, pojawiły się wskazówki, ale one nie wniosły niczego znaczącego do śledztwa, jak i nie pomogły odnaleźć zaginionej. Śledczy w końcu uznali, że w zaginięciu żony musiał maczać palce jej mąż, który jakby nie było widział ją żywą jako ostatni. Nieistotne było dla nich to, że przecież kobieta jeszcze do 23 dawała znaki życia. Ważne było natomiast to, że mężczyzna nie miał alibi i nikt poza nim nie mógł potwierdzić, iż tej nocy był rzeczywiście w swoim mieszkaniu.

Podejrzanego zatrzymano na 48 godzin, wiadomo, przesłuchiwano go, a wieść o tym, że milionera z Lüneburg posądzają o zabójstwo swojej żony, rozniosła się tak szybko, jak ciepłe, świeże bułeczki. Haraldowi nic nie udowodniono i po tych 48 godzinach został wypuszczony na wolność. Co nie znaczyło oczywiście, że przestali go podejrzewać. Cały czas uważano, że to on pozbył się żony, a motywem miało być to właśnie pół miliona marek. W takich sytuacjach, kiedy to znanego potentata finansowego podejrzewają o zabójstwo żony, w mieście jak i w firmie Haralda od polotek wrzało. Jego pracownicy zastanawiali się szeptem, takim, który był słyszalny dość dobrze dla każdego, kto stał w pobliżu, że być może Maja zamordował żonę, wsadził jej ciało do bagażnika swego wspaniałego Porsche, wraz z tym ciałem w bagażniku pojechał nad morze,

Tam martwą kobietę wrzucił do swej pięknej i drogiej motorówki, obciążył kamieniami, wypłynął w morze i w jego odmęty wyrzucił zwłoki. Bywało też tak, że Jasmin również momentami patrzyła na ojca podejrzliwie, tak jakby wierząc w podejrzenia policji. Przyglądała mu się badawczo, szukając jakiegoś znaku w jego ruchach, w tym, co mówi, jakby czekała na coś, co może go zdradzić i jednoznacznie wskazać na niego jako na sprawcę. Także mężczyzna nie miał lekko, bo sama nie wiem, jakbym się czuła, gdyby ludzie patrzyli na mnie w taki sposób, jakby chcieli zapytać – zrobiłaś to, prawda? No czyli lekko nie miał i na tyle na ile mógł uczestniczył w tych poszukiwaniach swej żony. Jedyną osobą, która nigdy nie wierzyła w winę Haralda był brat Begit Wolfgang Silaff.

Wiadomo, nie posiadali żadnych dowodów. Oni tych dowodów na niego szukali. Także był, można powiedzieć, pod obserwacją policji, która w przenośni groziła mu palcem. Mija sześć tygodni od momentu zaginięcia kobiety. Bliska przyjaciółka zaginionej, ta z którą Birgit dzień przed zaginięciem rozmawiała przez telefon, pewnego dnia mówi Haraldowi, że w trakcie właśnie tej rozmowy zaginiona powiedziała jej śmiejąc się, że tak jakby przejęła ogrodnika sąsiadów. Opowiadała, że ogrodnik zadzwonił do jej drzwi i zapytał, jak może skontaktować się z sąsiadami. Pytający oczywiście dokładnie wiedział, jak może skontaktować się z ludźmi, którzy płacili mu za pielęgnację trawnika jak i kwiatów, ale to była może jakaś tam forma podrywu z jego strony.

W trakcie tej rozmowy Harald przypomniał sobie tego ogrodnika. W jego ocenie był to spokojny facet i dość przystojny. Ale mężczyznę w tym człowieku przerażały jego oczy. Ogrodnik miał lodowato-zimne spojrzenie, które przeszywało człowieka na wskroś. Wzrok miał pozbawiony jakichkolwiek wyższych uczuć, pusty, bez żadnego wyrazu. Im dłużej ta rozmowa trwała, tym więcej rzeczy wychodziło na jaw. Okazało się, że Birgit miała styczność z Ogrodnikiem już wcześniej, czyli kilka miesięcy przed zaginięciem. A mianowicie, na przyjęciu zorganizowanym przez sąsiadów, zaginiona poznała ich tak zwanego przyjaciela domu. Zbyt dużo wówczas wypiła, był to właśnie ten czas, w którym kobieta starała się skutecznie znieczulić, a Ogrodnik chętnie zaniósł ją do domu.

Niósł ją oczywiście na rękach. Ale Birgit nie słaniała się na nogach i mogła równie dobrze do tego domu dojść sama. Ale książę Ogrodnik zaniósł swą księżniczkę pod same drzwi. Taki właśnie podryw, na który być może łapały się już nie raz i nie dwa samotne, bogate kobiety. W obliczu tych informacji Harald zgłasza wszystko, czego się dowiedział i co sobie przypomniał na policję. Śledczy niechętnie i bez przekonania sprawdzają ten trop. Kontaktują się z sąsiadami państwa Maja i wypytują o ogrodnika, a ci podają namiary na mężczyznę. Następnie policja wzywa go na posterunek na małe przesłuchanie. Kurt Werner Wichman oczywiście pojawia się na posterunku policji.

Jednym z nich był właśnie odcisk buta niepasujący do Haralda. Wielokrotnie tłumaczył kolegom i prokuratorowi, że jeśli ktokolwiek odebrał życie jego żonie, nie jest to z pewnością jego szwagier, a pół miliona marek w jego przypadku nie mogłoby być żadnym motywem i nie powinni całej swojej energii skupiać tylko na nim. No i mimo to, co im mówił, mimo to, że dzwonił, prosił, to niczego nie wskurał. Pomijając już fakt, że policja na całym świecie do wielu zaginięć podchodzi lekceważąco, to jedynym wytłumaczeniem na to, mówiąc kolokwialnie, olewające podejście, było zdarzenie, do którego doszło w lesie Goerde. I teraz nadchodzi ten moment, kiedy ponownie wchodzimy do lasu, o którym wspomniałam Wam na samym początku.

I może gdzieś tam sobie siedzi i czyta wiadomości na swój temat i temat tego, że podejrzanym jest jej mąż i jest bardzo z siebie zadowolona. A po drugie przecież jakby nie było, podejrzewają już, że dokonano zbrodni i że zrobił to właśnie mąż kobiety. Także miał czekać spokojnie na rozwój sprawy, która i tak utkwiła w martwym punkcie. Czasami było nawet tak, że kiedy dzwonił do kolegów po fachu i wypytywał o postęp w śledztwie, odpowiadali mu, że robią wszystko. A kiedy ten ich naciskał i zadawał coraz więcej pytań, oni natychmiast milkli. 3,5 roku po zaginięciu pani Maja powołano nowego prokuratora w Lüneburg i można powiedzieć, że wówczas dopiero zajęto się tak na poważnie sprawą niewyjaśnionego zaginięcia żony Haralda.

Czyli mężczyzna, który był już przez męża Birgit wskazany policji i którego policja oczywiście już przesłuchiwała. Ale no właśnie, ale z powodu tego podejścia policji, jak i tego, że mężczyzna miał alibi, nie przyjrzeli mu się tak jak powinni. Sam Klaus Werna również nie wykluczał, iż mąż Birgit pozbył się żony. Był nawet przekonany o tym, że zrobił to Harald, bo akurat jakoś tak krótko po jej zaginięciu stawiał nowy budynek. Nie mogę powiedzieć Wam, jaki to był budynek, czy to były nowe harady jego drukarni, czy gdzieś budował nowy dom, ale śledczy Klaus uważał, iż Maja z pewnością zabetonował tam swoją żonę. Także nie było to tak, że ten śledczy był całkowicie przekonany do tego, że jeśli ktoś zamordował zaginioną, to była to zupełnie inna osoba niż jej mąż.

Czyli po prawie czterech latach, podczas poszukiwania nowych śladów, nadal policja była przekonana, że sprawcą jest Harald. No ale Klaus wypytał pracowników, którzy wówczas pracowali na budowie, dowiedział się kto tam był, jak przebiegały prace i doszedł do wniosku, że to chyba nie Harald. Bo jakby nie było, jedyne podejrzenie jakie mieli to motyw, czyli te pół miliona marek i nic poza tym na tego mężczyznę, żadnych dowodów, żadnych jakichkolwiek nowych tropów nie było. W rezultacie działań nowego śledczego Klausa Werna złożony wniosek do prokuratury o nakaz rewizji w domu Wiśmana nie został odrzucony, a co za tym idzie, w lutym 1993 roku do drzwi domu państwa Wiśman zapukali śledczy.

O jego lodowato-zimnym spojrzeniu, o którym mówił Harald, również wielu ludzi wspomniało. Ogólnie Kurt nie sprawiał wrażenia człowieka ciepłego, otwartego i przyjaznego. Każdy, kto miał z nim styczność, odnosił wręcz fizyczne wrażenie chłodu. Jeden z jego kolegów, już jako dorosły mężczyzna, wspominał, że Wiśman już jako siedmiolatek miał ogromną potrzebę uznania, bycia ważnym. Mężczyzna, czyli ten znajomy, człowieka, o którym mowa, mówił również, że jako dzieciaki pochodzili z prostych rodzin, nikt z ich rodziców nie był kimś wielkim i znaczącym w społeczeństwie. Jak to określił, cytuję, byliśmy dziećmi małych ludzi. Ale Wiśman chciał być wyjątkowy.

A żeby tego było mało, to auto wykopane z ogrodu Kurta zniknęło. Czy zostało zezłomowane? Czy zostało skradzione? Na ten temat nie posiadam wiedzy. Po prostu zniknęło i tyle. Według doświadczonego kryminalisty Wolfganga Szilafa, akta te właśnie najważniejsze, które mogłyby naprowadzić ich na jakikolwiek trop, nie powinny być niszczone, ponieważ istniało podejrzenie, iż Wiśman był mordercą kobiety, która od lat widniała w bazie danych jako zaginiona. Poza tym podejrzany Harald, Maja, również czekał tyle lat na oficjalne oczyszczenie go z zarzutów pozbawienia swej żony życia. Zilaw spokojnie krok po kroku zebrał grupę byłych śledczych, czyli również emerytów, jak i wprowadził w prywatne śledztwo byłych prokuratorów, którzy tak jak on również byli już na emeryturze.

Mówi, że w domu Kurta również może być ciało jego siostry. Zabiera Kaufmana do domu Wiśmana, pokazuje mu te skrytki, ale Kaufman na prośby Zilaffa odpowiada krótko, że jego kryminalistyczny nos mówi mu, że ciała jego siostry w domu Wiśmana z pewnością nie ma i nie widzi sensu ponownego przeszukania tej posesji. Zilav się nie poddaje. I oczywiście nie wspomniałam Wam tutaj na początku, w tym takim prywatnym śledztwie, które prowadził Wolfgang i podczas tych rozmów, które przeprowadzali emerytowani specjaliści, jak i przeglądania akt, brał udział również Harald Maja. Szwagier Wolfganga był tak jakby na bieżąco, No i Zilav się nie poddaje, rozmawia z nim, iż jest pewien, że ciało siostry znajduje się w domu Kurta.

Nie podobał mu się kanał samochodowy znajdujący się w garażu. Według niego był dziwnie płytki, na oko miał może z 90 cm głębokości, a powinien mieć 180. No i po przebytej rozmowie wraz ze szwagrem aranżują rozbicie betonowej płyty i sprawdzenie, czy w tym miejscu Wiśman czegoś nie ukrył. Harald organizuje sprzęt do rozbicia betonu i człowieka, który ten sprzęt może obsłużyć. Wspólnie z Wolfgangiem uczestniczą w rozbijaniu i zdejmowaniu betonowej płyty. Ktoś tam gdzieś z tyłu nagrywa całą akcję na kamerze. Nagrywają ją, ponieważ mogą tam coś rzeczywiście odkryć i muszą mieć oprócz swoich zeznań jakiś dowód na to, że sami tego tam po prostu nie włożyli. Kiedy w wyżłobionej dziurze zauważają kości, Wolfgang natychmiast wzywa policję.