36. Bestia

Jeśli szłoby się po linii prostej i ścieżka prowadziłaby również po linii prostej, można by śmiało powiedzieć, że droga prowadzi do tego właśnie domu. Wiadomo, w lesie nie było tylko jednej ścieżki, która nie prowadziła tylko i wyłącznie do wymienionej przeze mnie posesji, jak i wsi. Wszyscy wiemy, że z lasu można wyjść w różnych miejscach, ale jeśli chodzi o tą właśnie wieś i ten właśnie dom, o którym mowa, było to znaczące. Klaus pociągnął za sznurki i okazało się, że w tej wsi i w tym domu usytuowanym na skraju tego właśnie lasu, który był jakby połączony między innymi z domem państwa Maja, mieszka Kurt Werner Wiśman.

Czyli po prawie czterech latach, podczas poszukiwania nowych śladów, nadal policja była przekonana, że sprawcą jest Harald. No ale Klaus wypytał pracowników, którzy wówczas pracowali na budowie, dowiedział się kto tam był, jak przebiegały prace i doszedł do wniosku, że to chyba nie Harald. Bo jakby nie było, jedyne podejrzenie jakie mieli to motyw, czyli te pół miliona marek i nic poza tym na tego mężczyznę, żadnych dowodów, żadnych jakichkolwiek nowych tropów nie było. W rezultacie działań nowego śledczego Klausa Werna złożony wniosek do prokuratury o nakaz rewizji w domu Wiśmana nie został odrzucony, a co za tym idzie, w lutym 1993 roku do drzwi domu państwa Wiśman zapukali śledczy.

Drzwi otworzyła żona Kurta, która poinformowała funkcjonariuszy, że jej mąż jest w pracy. Kurt ogólnie był ogrodnikiem, ale w czasie zaginięcia Birgit i w trakcie jej poszukiwań pracował jako cmentarny ogrodnik. Co oczywiście nie przeszkadzało w tym, żeby zająć się ogrodami prywatnych osób. Nieobecność głowy rodziny w domu nie przeszkadzała śledczym, żeby przeprowadzić przeszukanie tego domu, jak i całej posesji. Nie powiedziałam Wam, że śledczy, którzy zjawili się u Kurta, nie przyszli tam, żeby znaleźć cokolwiek. Oni szukali ciała Birgit, ponieważ wniosek złożony do prokuratury mówił o podejrzeniu popełnienia przez Wiśmana właśnie tej zbrodni. Jeśli już policja pojawia się u kogokolwiek z takimi podejrzeniami, mają ze sobą nie tylko psa przeszkolonego do poszukiwań zwłok, ale również sprzęt.

Pies, który wszedł z policjantami do domu, od razu uderzył w piwnicę, zatrzymał się przed ścianą odgradzającą piwnicę od garażu, A ściana wyglądała na taką, która jakby jakiś czas temu została dopiero postawiona. Jednak nikt ze znajdujących się tam funkcjonariuszy nie próbował dokładnie sprawdzić, co się kryje za ścianą, ani co być może kryje się w samej ścianie. Chodząc po domu funkcjonariusze dostrzegają na pierwszym piętrze drzwi obite skórzaną tapicerką, która miała na celu wygłuszenie. Pytają pani Wiśman, co jest za tymi drzwiami. Kobieta odpowiada, że niestety nie może powiedzieć policji, co jest za drzwiami, bo prawdę mówiąc nie wie, ponieważ do tego pokoju miał dostęp tylko jej mąż i jego brat.

Funkcjonariusze nie czekają na reakcję pani Wiśman i wyważają drzwi. Wchodząc do środka, ich oczom ukazuje się zwyczajny przytulny pokoik z biurkiem i regałem na książki traktującymi o nazizmie. Czyli nic specjalnego, zwykły wygłuszony pokój, a książki w tej tematyce w domu może mieć przecież każdy. No ale kiedy opukują ściany, okazuje się, że w ścianach znajdowały się, mówiąc potocznie, skrytki. A w tych skrytkach funkcjonariusze znaleźli karabiny małego kalibru, rewolwer, amunicję, tłumiki, paralizatory, noże, kaniule, które potocznie zwą się wenflonami, tabletki nasenne, biaki uspokajające, łańcuchy, sznurki i wiele, wiele innych rzeczy. Znaleziono tam również kajdanki, na których znajdowała się kropla krwi wielkości ziarnka ryżu.

Po tych słowach panowie się rozłączyli i... no i pewnie myślicie, że Wiśman jako prawy, dobry obywatel przyjechał na wezwanie policji i odbył z nimi długą pogawędkę w tym dźwiękoszczelnym i przytulnym pokoiku, gdzie wszyscy raczyli się wzajemnie tabletkami na uspokojenie. Niestety pogawędka się nie odbyła, klepanie po pleckach również się nie odbyło, ponieważ Wiśman zwiał. Zniknął. Po prostu, wykorzystując sytuację, uciekł. I tutaj znów powinna nastąpić pauza, żebyśmy wszyscy mogli wyjść z osłupienia, w jaki zostaliśmy wprowadzeni po wykonanym telefonie przez jednego ze śledczych. Kurt Werna Wiśman zwiał. Ciała Birgit nie odnaleziono, rzeczy znalezione w przytulnym pokoiku zabrano, ale przeszukanie posesji, jak i poszukiwanie Wiśmana ruszyło pełną parą.

No bo skoro uciekł, to musiał mieć coś na sumieniu. I może właśnie to połączenie wykonane przez jednego ze śledczych było takim jakby taktycznym połączeniem, które miało zmusić Kurta do jakiejś reakcji. Także wiecie, niezbadane są taktyczne posunięcia policyjne i nie powinno nas to w ogóle dziwić. No ale wracając do tego przeszukania posesji Wiśmana, funkcjonariusze weszli tam z wykrywaczem metalu. Nie wiem, nie znam się i nie mogę Wam powiedzieć, czy zwłok szuka się za pomocą wykrywacza metalu, ale podejrzewam, że funkcjonariusze byli chyba bardziej nastawieni na znalezienie większej ilości broni. No i kiedy tak chodzili z tym wykrywaczem metalu i chodzili po ogródku, urządzenie w pewnym momencie zadźwięczało.

Zaczęli trochę kopać i po jakimś czasie ich oczom ukazała się blacha. Próbowali ją wykopać, ale nie mogli i nie znali też pochodzenia tej blachy. Więc ściągnęli na posesję koparkę. A koparka wykopała samochód. Dobrze słyszycie. Wiśman zakopał w ogródku auto. Nie takie zabawkowe, ale prawdziwy samochód. Był to jaskrawo czerwony Ford Coupe. Kiedy auto już zostało wykopane, śledczy na tylnym siedzeniu tegoż właśnie pojazdu zauważyli jakby ślady krwi. Ale pies ciągle i ciągle rzucał się na bagażnik. W końcu śledczy otworzyli bagażnik, ale nie było żadnych zwłok, co oczywiście nie znaczy, że tym autem zwłoki nie były przewożone i nie został on zakopany m.in. z tego powodu.

Poszukiwania w ogrodzie cmentarnego ogrodnika trwały nadal i prawdopodobnie znaleziono tam sporo zakopanych rzeczy. Niestety nie opisano, jakie to były rzeczy, ale podejrzewano, że zakopujący je miał jakiś powód, żeby ukryć je pod ziemią. No ale kim był ten cały Wiśman? Teraz postaram się krótko przedstawić Wam postać Kurta Werna Wiśmana. Mężczyzna urodził się 8 lipca 1949 roku w Adendorf. Dorastał w rodzinie, w której niestety słowo miłość, szacunek i poczucie bezpieczeństwa było czymś nieznanym. On, jego brat i matka byli przez ojca bici, poniżani i zastraszani. Ojciec Kurta wielokrotnie groził matce siekierą i sadystycznie maltretował swoich dwóch synów.

Mogło być tak, że bywał tam, ale na chwilę i znów zaczynał swoją tułaczkę po różnych ośrodkach. Koledzy ze szkoły, którzy znali Kurta opowiadali, że ten w młodości torturował i zabijał zwierzęta, które następnie grzebał w lesie usytuowanym niedaleko właśnie jego rodzinnego domu. Jego problemy psychiczne dawały o sobie znać również w jego późniejszym życiu i prawdopodobnie odbył miesięczny pobyt w klinice psychiatrycznej, w której zdiagnozowano u niego przewlekłą depresję nerwicową. Ludzie, którzy znali Wiśmana, opisywali go jako przystojnego blondyna i aroganckiego samotnika. Mówili, że był takim człowiekiem, który trzymał się zawsze na uboczu i nawet jeśli w pracy byłby nieobecny, to prawdę mówiąc nikt by tego nie zauważył.

O jego lodowato-zimnym spojrzeniu, o którym mówił Harald, również wielu ludzi wspomniało. Ogólnie Kurt nie sprawiał wrażenia człowieka ciepłego, otwartego i przyjaznego. Każdy, kto miał z nim styczność, odnosił wręcz fizyczne wrażenie chłodu. Jeden z jego kolegów, już jako dorosły mężczyzna, wspominał, że Wiśman już jako siedmiolatek miał ogromną potrzebę uznania, bycia ważnym. Mężczyzna, czyli ten znajomy, człowieka, o którym mowa, mówił również, że jako dzieciaki pochodzili z prostych rodzin, nikt z ich rodziców nie był kimś wielkim i znaczącym w społeczeństwie. Jak to określił, cytuję, byliśmy dziećmi małych ludzi. Ale Wiśman chciał być wyjątkowy.

I być może ta jego potrzeba poczucia się wyjątkowym była w dużej mierze rezultatem tego, w jaki sposób traktował ich ojciec. Mężczyzna opowiadał również, jak pewnego dnia Kurt zwabił kolegów z klasy do domu rodziców. Zwabiając ich mówił, przyjdźcie, pokażę wam piękny zamek. Oczywiście tym zamkiem miał być jego dom rodzinny i kiedy przyszły dzieci, to ten zamek okazał się ruiną. Mężczyzna opowiadający to porównał dom Kurta do zrujnowanego dworku. Prawdopodobnie życiową mądrością Wiśmana było, cytuję, zrujnowany dwór sprzedany jako zamek. I właśnie w taki sposób, w takim skrócie można było ująć tą silną potrzebę bycia uznanym przez Wiśmana. Mężczyzna kontrolował wszystkich i wszystko oprócz siebie.

Kiedy tak penetrował to mieszkanie, kobieta się obudziła i zaczęła krzyczeć. Wówczas Wiśmian podbiegł do niej i zaczął ją dusić. Próby duszenia kobiety, w liczbie mnogiej, ponieważ były to dwie próby, niestety młodocianemu przestępcy się nie udały. Kiedy nie udało mu się uciszyć przerażonej młodej matki, stanął przed łóżeczkiem dziecka. Ta zapytała wówczas Wiśmana, czego on od niej chce. Ten odpowiedział, że kobieta ma być cicho, bo jak nie, i wskazał w tym momencie na dziecko. Sądząc po tym, iż ich ojciec również używał szantażu w stosunku do swojej rodziny, to chłopak miał się od kogo po prostu tego uczyć. Kobieta zamilkła, a Wiśman uciekł. Nie pozostało to jednak bez echa, ponieważ napaść została zgłoszona na policję, a młodocianego przestępcę oskarżono o usiłowanie dokonania kradzieży, próbę zastraszenia, jak i próbę poważnego uszkodzenia ciała.

Był nieletni i zamiast do więzienia odesłano go do szpitala psychiatrycznego. Rok później Wiśman zaatakował rowerzystkę. Za atak z nożem w ręku i molestowanie seksualne skazano go na 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyszedł oczywiście wcześniej, ponieważ bardzo dobrze się w więzieniu sprawował. Dlaczego taki krótki wyrok? Powtórzę to raz jeszcze, ponieważ nowi słuchacze mogą tego nie wiedzieć. W Niemczech przestępców do 20 roku życia, niezależnie od tego, jakiego czynu dokonają, stawia się przed sądem dla nieletnich. A w sądzie dla nieletnich najwyższy wyrok, na jaki można takiego młodocianego delikwenta wskazać, to 10 lat pozbawienia wolności. Często jest tak, że za morderstwa dostają właśnie 10 lat, a wychodzą na przykład po 7.

Czasem nawet przed sądem dla nieletnich mogą postawić takiego 22 czy też 21-latka, ponieważ wszystko zależy od specjalistów, którzy badają takiego gagatka i co orzekną. Jeśli orzekną, iż dany przestępca był częściowo zachwiany emocjonalnie, Stawiają go właśnie przed sądem dla nieletnich. W 1967 roku Kurt ponownie trafia do więzienia, tym razem skazano go na rok pozbawienia wolności, za groźbę bronią palną akurat próbował zastraszyć policjantów. W 1970 roku 22-letni już Wiśman zabiera do swego auta autostopowiczkę. W drodze mężczyzna jest błyskotliwy, czarujący i rzuca żartami jak z rękawa. Kiedy myśli, że atmosfera została rozładowana, że oczarował swoją towarzyszkę, w pewnym momencie kładzie dziewczynie dłoń na kolanie.

Dziwnym trafem dziewczynie udaje się przekonać Wiśmana, że może ją spokojnie puścić, że nic złego z jej strony go nie spotka i nie będzie miał z tego powodu co się wydarzyło żadnych nieprzyjemności z policją. Mówiła, że ona nikomu nic nie powie. Nie wiadomo, co mu jeszcze tam powiedziała, ale to, co mówiła, było skuteczne, ponieważ Kurt ją puścił. Jakiś czas później gwałciciel czyta w gazecie codziennej artykuł traktujący o tym i o gwałcie, którego się dopuścił. Wkurza się na dziennikarzy, ponieważ ci piszą o nim bardzo nieprzychylnie i stawiają go w złym świetle. W związku właśnie z tym postanowił iść na policję. Będąc już na posterunku, mówi funkcjonariuszowi, który przyjmuje jego zgłoszenie, że policja ma wpłynąć na dziennikarzy, którzy mają w artykule poprawić brednie, jakie napisali na jego temat.

Posterunkowy zszokowany, nie bardzo rozumie o co chodzi, o jaki artykuł i dlaczego mężczyzna przyszedł z tym na policję, a nie udał się do adwokata, który wystosowałby odpowiednie pismo w sprawie zniesławienia. Widząc zdziwienie posterunkowego, uprzejmie mu wyjaśnił, iż to właśnie on jest gwałcicielem i poszukuje go policja, ale nie jest takim złym typem, o jakim napisali dziennikarze. W związku z tym przyszedł udowodnić policjantom i innym, że on jest tak naprawdę dobrym człowiekiem. I w taki oto sposób schwytano groźnego, bezdusznego gwałciciela. Według psychologów Wiśman był po prostu narcyzem, dla którego liczył się tylko i wyłącznie jego wizerunek i opinia jaką o nim mają inni.

Dlatego pojawił się na policji, żeby to po prostu sprostować. Za ten czyn Kurt trafił do więzienia na 5,5 roku, z czego odsiedział tylko 3 lata i za dobre sprawowanie został wypuszczony. Nie pojechał do swojej rodzinnej miejscowości, tylko pojechał do Helgi H., zamożnej kobiety, byłej żony dentysty. Wiśman, odsiadując z kary 5,5 roku pozbawienia wolności, odpowiedział na ogłoszenie matrymonialne Helgi. Kobieta była prawie 18 lat starsza od Kurta, ale mimo wszystko, jak sama wspomniała, poczuła pociąg do młodego, przystojnego mężczyzny. Odwiedzała go w więzieniu, wysyłała mu taśmy z muzyką, jak i listy z wyznaniami miłości. Kobieta po latach wspomina, że wiedziała tylko, iż Kurt coś zrobił i za to poszedł siedzieć, ale nie miała pojęcia, że skazano go za gwałt.

Ale dlaczego jej nie zabrał ze sobą? Na to pytanie nie odpowiedziała. Policja przeszukując dom Wiśmana znalazła również dwie małe strzelby i teczki z wycinkami z gazet, które mówiły m.in. o zaginięciu Birgit Maja, jak i znaleźli również wycinki z artykułami, które dotyczyły morderstwa, które miało miejsce w 1968 roku. Zamordowano wówczas 38-letnią rowerzystkę, która akurat przejeżdżając drogą przez las została postrzelona z małokalibrowego karabinu. Świadkowie wówczas widzieli mężczyznę w płaszczu do kolan. Wtyczkach tych artykułów oczywiście było dużo i dotyczyły niewyjaśnionych morderstw. Po jakimś czasie od ucieczki Wiśmana znaleziono Volkswagena Golfa zaparkowanego pod Lüneburg.

Auto było zarejestrowane na Kurta. W aucie znaleziono mapy drogowe, śpiwór Bundeswehry, termos i lornetkę, czyli rzeczy, które zawsze ma przy sobą ktoś, kto chodzi na polowania. Przez kilka tygodni udało się Kurtowi pozostawać w ukryciu, ale 15 kwietnia 1993 roku w Heilborn doszło do wypadku, którego sprawdzą był nikt inny jak Wiśman. Podczas kontroli pojazdu znaleziono u mężczyzny części broni i dość sporo amunicji. Z powodu tego znaleziska, a nie z powodu tego, że znaleźli kogoś, kto się ukrywa, zabrano mężczyznę na posterunek i aresztowano go za nielegalne posiadanie broni. Zaczęto prowadzić przeciwko niemu dochodzenie, a 10 dni później, czyli 25 kwietnia 1993 roku, podejrzany wiesza się na pasku w celi.

W momencie popełnienia samobójstwa miał 43 lata. Wiśman zostawił listy pożegnalne, jeden napisał do swego brata, a drugi do żony. List napisany do brata był listem pełnym ukrytych wskazówek. Jedna z nich mówiła o tym, żeby brat wyczyścił rynnę przy wejściu do piwnicy, ale polecił mu w tym liście, żeby był bardzo ostrożny wykonując tę czynność. Pisał również o tym, że nie jest złym człowiekiem i że ma nadzieję, iż Bóg mu wybaczy. W niemieckim kodeksie postępowania karnego stoi, że osoby zmarłe nie mogą być przedmiotem dochodzenia, a co za tym idzie śledztwo w sprawie podejrzenia mężczyzny o nielegalne posiadanie broni, jak i o uprowadzenie i pozbawienie życia Birgit Maja, zostało zamknięte.

Skoro śledztwo zostaje zamknięte, to i sprawa zaginięcia Birgit znów staje w martwym punkcie. Ponownie mijają dni, tygodnie, miesiące i lata. W 2002 roku, czyli 13 lat od zaginięcia kobiety i 9 lat od popełnienia przez Wiśmana samobójstwa, Wolfgang Silaff schodzi na emeryturę i zaczyna systematycznie zajmować się zaginięciem swojej siostry. Kiedy w końcu uzyskuje dostęp do akt śledztwa, jest, mówiąc krótko, wstrząśnięty, bo okazało się, że wszystkie akta dotyczące Wiśmana, jak i wszystkie dowody, które znaleziono w jego mieszkaniu, zostały zniszczone. Nie stało się to dlatego, że ktoś postanowił sobie tak bezprawnie wszystko zlikwidować, ale jak już wspomniałam w niemieckim pojęciu dotyczącym prowadzenia śledztwa i osób zmarłych, jasnym jest, że akta również powinny zostać zniszczone.

A żeby tego było mało, to auto wykopane z ogrodu Kurta zniknęło. Czy zostało zezłomowane? Czy zostało skradzione? Na ten temat nie posiadam wiedzy. Po prostu zniknęło i tyle. Według doświadczonego kryminalisty Wolfganga Szilafa, akta te właśnie najważniejsze, które mogłyby naprowadzić ich na jakikolwiek trop, nie powinny być niszczone, ponieważ istniało podejrzenie, iż Wiśman był mordercą kobiety, która od lat widniała w bazie danych jako zaginiona. Poza tym podejrzany Harald, Maja, również czekał tyle lat na oficjalne oczyszczenie go z zarzutów pozbawienia swej żony życia. Zilaw spokojnie krok po kroku zebrał grupę byłych śledczych, czyli również emerytów, jak i wprowadził w prywatne śledztwo byłych prokuratorów, którzy tak jak on również byli już na emeryturze.

Można powiedzieć, że prywatnie zwołał tak jakby specjalną komisję SOCO. Ponownie przejrzeli akta Birgit i uświadomili sobie, że wiele śladów, jakie zostały zebrane podczas przeszukania domu, zaraz po zaginięciu kobiety, nie zostało sprawdzonych. Zastanawiali się nad możliwym motywem morderstwa, którego ofiarą mogła paść siostra Wolfganga. Każdy z tych zebranych przez Zilaffa specjalistów emerytów przedstawił możliwy przebieg zdarzeń i każdy z nich opisał możliwe zachowanie sprawcy. W trakcie tych przemyśleń, spotkań i rozmów wspólnie doszli do wniosku, że sprawa zaginięcia Begit może mieć związek z innymi niewyjaśnionymi morderstwami, które zostały dokonane w okolicy. Panowie ponownie wybrali się do domu Wiśmana i mimo to, iż właścicielem był już zupełnie kto inny, to okazało się, że 9 lat po śmierci Kurta sekretny, przytulny pokój nadal istnieje i jest w stanie praktycznie nienaruszonym.

Pierwsze, co robi szef komisji SOKO po przejrzeniu z grupą innych specjalistów akt, to postanawia rozkopać groby na cmentarzu, na którym Wiśman pracował jako ogrodnik. Oczywiście nie rozkopali wszystkich tych grobów, chodziło konkretnie o siedem mogił, czyli o te, w których w czasie zaginięcia Birgit byli chowani ludzie. Niestety te poszukiwania nie kończą się sukcesem, a Kaufman jako skrupulatny kryminalista nie zatrzymuje się. Przesłuchuje wdowę po kurcie, sąsiadów, znajomych ze szkoły i między innymi dzięki tym przesłuchaniom wiemy aż tyle albo tylko tyle na temat kurta. Przesłuchania również nie wprowadzają niczego nowego do śledztwa. Ale Kaufman ciągnie za sznurki Szpera Szuka i dowiaduje się, że kajdanki z sekretnego pokoju, te na których była zaschnięta kropla krwi wielkości ziarnka ryżu, zostały wówczas przewiezione do wyższej szkoły medycznej w Hanowerze w celu ich zbadania.