36. Bestia

To on zakochał się jak szalony w innej. Birgit, kobieta z klasą, nie robiła mu scen i nie utrudniała mężowi odejścia. Ale nie można powiedzieć, że ta wiadomość o końcu ich wspólnego związku wcale jej nie zabolała, że nie zrobiła na niej jakiegoś tam żadnego wrażenia. Każdy przeżywa na swój sposób. Jedni walczą, toczą wojnę, inni w ciszy pozwalają odejść swoim partnerom czy też partnerkom, mimo to, że ich dusze i serca pękają z bólu. Biegit należała do tej grupy ludzi, którzy cierpią po cichu. Nie prowadziła godzinnych tyrat, nie wykrzykiwała mężowi, że ją skrzywdził, nie błagała o to, żeby został. Być może duży wpływ na to zachowanie kobiety miało to, że mąż prowadził firmę.

Czyli tak jakby sami między sobą ustalili, jaką sumę mężczyzna ma dać Birgit. Nadszedł 15 sierpnia 1989 roku. Tego dnia w godzinach rannych do szefa hamburskiej policji Wolfganga Silaffa zadzwoniła jego siostrzenica Jasmin. Zapłakana powiedziała wujowi, że jego siostra biegit, a jej matka zniknęła i nie wiadomo gdzie jest. Wolfgang początkowo przyjął wiadomość o zniknięciu siostry z lekkim powątpiewaniem, ponieważ nie tylko on, ale wszyscy zaangażowani w to, wiedzieli, że Birgit tego właśnie dnia po godzinie 7 rano miała jechać do miasteczka obok, do sklepu meblowego, gdzie miała tam wybrać sobie segment kuchenny do nowego mieszkania.

Podczas gdy policja przeprowadzała przeszukanie w domu państwa Maja, jak i posesji, starszy brat Bigit postanowił pojawić się również na miejscu. Być może nie miał zaufania do kolegów po fachu i ten brak zaufania nie wynikał z tego, że on czuł się od nich lepszy, ale wynikał być może z tego, iż doskonale zdawał sobie sprawę, w jaki sposób policja często podchodziła i podchodzi do zaginięć. W przypadku Birgit jednak zaczęto jakby nie było działać natychmiast. Nie odczekiwano tych magicznych 48 godzin, czyli kilku dni. Kiedy dojechał na miejsce było około 17 po południu. Z tego co zaobserwował według, jak to się mówi, pierwszego wrażenia, policja robiła zdjęcia domu, szukała śladów, czyli można powiedzieć, że zachowywali się rutynowo, jak na każdym miejscu zbrodni, i że jego prośba została spełniona.

Według niego Birgit była pięknie ubrana, pięknie umalowana, co jakby nie było, trochę go zaskoczyło. A to, co mu się od razu rzuciło nie tylko w oczy, to właśnie to, że tym razem jego żona nie była pod wpływem alkoholu i wyglądało na to, że tego dnia nie piła go w ogóle. Mężczyzna zapytał, czy ma jakieś plany na ten wieczór. Z jego strony oczywiście nie była to żadna propozycja. Zapytał jej o to, bo chciał wiedzieć, czy być może jej nie przeszkadza. Bigit odpowiedziała wymijająco z pewną kokieterią, że być może ma jakieś tam plany. Następnie omówił z żoną raz jeszcze umowę, dał jej dokumenty, które miała niby podpisać i przypomniał o spotkaniu z notariuszem, które miało się odbyć następnego dnia.

Kobieta poinformowała córkę, że po 7 rano następnego dnia jedzie do pobliskiego miasteczka, bo ma tam termin na wybór kuchni do nowego mieszkania. Następnego dnia, krótko przed siódmą rano, w domu państwa Maja pojawia się Jasmin, ponieważ przyjechała tam tylko dlatego, że matka nie odbierała od niej telefonu. No oczywiście mogła spać, ale już od dawna według tego, co mówiła poprzedniego dnia, powinna być na nogach. Reakcja córki na brak odzewu ze strony matki obrazuje właśnie to, jak silnie obie były ze sobą związane, jak i pokazuje to, że córka bardzo się o matkę martwiła. Kilka dni po zaginięciu kobiety, podczas opróżniania worków z listami na poczcie w Hamburgu, okazało się, że w jednym z nich znajduje się dowód osobisty Begit.

Tam martwą kobietę wrzucił do swej pięknej i drogiej motorówki, obciążył kamieniami, wypłynął w morze i w jego odmęty wyrzucił zwłoki. Bywało też tak, że Jasmin również momentami patrzyła na ojca podejrzliwie, tak jakby wierząc w podejrzenia policji. Przyglądała mu się badawczo, szukając jakiegoś znaku w jego ruchach, w tym, co mówi, jakby czekała na coś, co może go zdradzić i jednoznacznie wskazać na niego jako na sprawcę. Także mężczyzna nie miał lekko, bo sama nie wiem, jakbym się czuła, gdyby ludzie patrzyli na mnie w taki sposób, jakby chcieli zapytać – zrobiłaś to, prawda? No czyli lekko nie miał i na tyle na ile mógł uczestniczył w tych poszukiwaniach swej żony. Jedyną osobą, która nigdy nie wierzyła w winę Haralda był brat Begit Wolfgang Silaff.

Mężczyzna chcąc przekonać kolegów po fachu mówił im że jego siostra i jej mąż nigdy nie kłócili się o pieniądze. I ten motyw w ich przypadku powinien być całkowicie odrzucony, że śledczy powinni szukać prawdziwego porywacza albo jego siostry, a nie skupiać się na kimś, kto naprawdę jest niewinny. Wolfgang i Birgit byli rodzeństwem, które łączyła silna więź. Mieli ze sobą bardzo dobry kontakt i przede wszystkim nie mieli przed sobą żadnych tajemnic. Zniknięcie siostry bardzo go zaniepokoiło, ale tak naprawdę nie miał w Lüneburg nic do gadania. Próbował za to w jakiś sposób na odległość wpłynąć na kolegów po fachu i zachęcić ich do prowadzenia śledztwa. Jednak śledztwo, jak już wspomniałam, utknęło w martwym punkcie, czyli zatrzymało się na tym, że za zaginięciem Bigit stoi jej mąż.

Można powiedzieć, że prywatnie zwołał tak jakby specjalną komisję SOCO. Ponownie przejrzeli akta Birgit i uświadomili sobie, że wiele śladów, jakie zostały zebrane podczas przeszukania domu, zaraz po zaginięciu kobiety, nie zostało sprawdzonych. Zastanawiali się nad możliwym motywem morderstwa, którego ofiarą mogła paść siostra Wolfganga. Każdy z tych zebranych przez Zilaffa specjalistów emerytów przedstawił możliwy przebieg zdarzeń i każdy z nich opisał możliwe zachowanie sprawcy. W trakcie tych przemyśleń, spotkań i rozmów wspólnie doszli do wniosku, że sprawa zaginięcia Begit może mieć związek z innymi niewyjaśnionymi morderstwami, które zostały dokonane w okolicy. Panowie ponownie wybrali się do domu Wiśmana i mimo to, iż właścicielem był już zupełnie kto inny, to okazało się, że 9 lat po śmierci Kurta sekretny, przytulny pokój nadal istnieje i jest w stanie praktycznie nienaruszonym.

Szef Soko zadzwonił do tej wyższej szkoły medycznej i w rozmowie z ekspertem, który miał wówczas z kajdankami się zająć, zapytał czy owy przedmiot jest jeszcze na stanie. Ekspert medycyny sądowej odpowiada, że on nigdy niczego nie wyrzuca i kajdanki oczywiście jak najbardziej są na stanie. Kaufman zaleca zbadanie kropli krwi i ekspertyza wykazuje, że kropla krwi znajdująca się na kajdankach jest krwią należącą do biegit Maja. To upewniło tylko śledczych w tym, że kobieta została zamordowana, a sprawcą był ogrodnik jej sąsiadów. Ale jak już wspomniałam, szef komisji Soko Interum to człowiek skrupulatny i można powiedzieć uparty. Przegląda również akta dwóch podwójnych morderstw w Goerde.