36. Bestia

Teraz na chwilę wyjdziemy z tego ogromnego lasu i przeniesiemy się do Britningenmoorburg, do małej miejscowości znajdującej się około 10 km od Lüneburg. Oczywiście to wszystko zależy od tego, jaką trasę wybierzemy. Kiedyś było tutaj tylko kilka gospodarstw rolnych, ale w okresie powojennym osiedliło się tu wielu uchodźców ze wschodnich stron. Później przez lata osiedlali się tam ludzie, którzy uciekając od zgiełku miasta budowali w tej małej miejscowości domy i takim oto sposobem dziś mieszka tutaj 1300 mieszkańców. No w porównaniu z tymi kilkoma gospodarstwami, które były dawniej, to trochę się to miejsce zaludniło. Wśród tych 1300 mieszkańców w pięknym i dużym domu mieszkała trzyosobowa rodzina Maja.

Głowa rodziny Harald, jego żona Birgit i ich córka Jasmin. Harald był przedsiębiorcą bardzo dobrze prosperującej drukarni. Jego żona była fotografem. I nie wiem, bo nie trafiłam na informacje mówiące o tym, czy była gdzieś zatrudniona, ale jednoznacznie jest powiedziane, że była właśnie fotografem. Być może była kimś w stylu wolnego strzelca, albo robiła jakieś od czasu do czasu zdjęcia ślubne, a może było też tak, że była tym fotografem wcześniej, zanim nie zaczęło im się dobrze finansowo powodzić. Birgit była kobietą atrakcyjną, dbała o swój wygląd, jak i o całą oprawę tego swojego wyglądu. Harald był jej jedyną miłością i wychodząc za niego za mąż, myślała, że będą szli przez to życie zawsze razem.

Dom Państwa Maja nie był jakimś tam domkiem jednorodzinnym, była to piękna willa z pięknym ogrodem, w którym w dość sporym oczku wodnym pływały dość drogie karpie koi. Małżeństwo żyło zgodnie i nigdy nie dochodziło tam do jakichś rodzinnych dramatów. Nigdy nie kłócili się o pieniądze ani o sposób wychowywania ich córki. Jak nam wszystkim wiadomo, życie to nie jest bajka i historia miłości tej dwójki nie zakończyła się słowami i żyli długo i szczęśliwie. W 1989 roku Harald oznajmił swojej żonie, że odchodzi. Na rozstanie danej pary wpływa wiele czynników i jednym z tych czynników podjęcia takich decyzji przez Haralda była nowa miłość.

To on zakochał się jak szalony w innej. Birgit, kobieta z klasą, nie robiła mu scen i nie utrudniała mężowi odejścia. Ale nie można powiedzieć, że ta wiadomość o końcu ich wspólnego związku wcale jej nie zabolała, że nie zrobiła na niej jakiegoś tam żadnego wrażenia. Każdy przeżywa na swój sposób. Jedni walczą, toczą wojnę, inni w ciszy pozwalają odejść swoim partnerom czy też partnerkom, mimo to, że ich dusze i serca pękają z bólu. Biegit należała do tej grupy ludzi, którzy cierpią po cichu. Nie prowadziła godzinnych tyrat, nie wykrzykiwała mężowi, że ją skrzywdził, nie błagała o to, żeby został. Być może duży wpływ na to zachowanie kobiety miało to, że mąż prowadził firmę.

Która, jakby nie było, przez te lata znacznie się rozrosła i zaczęła przynosić milionowe zyski. Więc rodzina Maja była znana nie tylko w miasteczku. No i może właśnie z tego powodu małżeństwo postanowiło się rozejść w ciszy i zgodzie, żeby nie psuć sobie reputacji. Birgit na zewnątrz nie pokazywała swego cierpienia, nie chodziła zalana łzami, ale za to wszyscy, nie tylko jej bliscy, zauważyli, że zaczęła się raczyć nie tylko wieczorem, ale również przed południami koniaczkiem. Nie popijała go tak, że wypijała sobie tam troszeczkę i nie było po niej tego widać. Ona popijała sobie ten trunek tak, że było to właśnie widoczne.

Być może to był jakiś tam sposób zagłuszenia emocji, znieczulenia się, co nie zmienia faktu, że był to zły sposób. Nie podobało się to ani Haraldowi, ani jej już dorosłej córce Jasmin. Obie, czyli Birgit i jej córka, były dla siebie przyjaciółkami, miały bardzo dobry kontakt ze sobą i łączyła je silna więź. Wielu mówiło, że były tak jakby ze sobą sklejone, nierozłączne, że nawet jeśli w rozmowie któraś nie powiedziała dosłownie, że coś ją trapi, ta druga wyłapywała to w mig. Córka wspierała matkę jak mogła, ale również sama pomimo tego, że miała już te 20 lat, dość ciężko znosiła rozstanie rodziców. Jak już wspomniałam, Harald i Birgit nie szantażowali się wzajemnie, nie awanturowali i nie robili sobie wzajemnie pod górkę.

Wspólnie ustalili, że Birgit wyprowadzi się z ich wspólnego domu, a Harald ją tak jakby spłaci. Niestety nie znalazłam informacji na temat tego, czy cały dom miał zostać sprzedany i każdy z małożonków miał otrzymać swoją część. Z tego co znalazłam i z materiałów jakie otrzymałam wynikało, że to właśnie Birgit miała się wyprowadzić z domu, a mąż miał ją spłacić. Kobieta za daną sumę miała kupić segment w jednym z szeregowców mieszczących się w Lüneburg, który dla niej samotnej rozwódki byłby wystarczający. Harald pomimo, iż stracił żonę, bo inaczej tego nazwać się nie da, nadal traktował ją jako swoją przyjaciółkę, z którą mógł o wszystkim porozmawiać i której mógł powierzyć wszystkie swoje tajemnice.

Z drugiej strony Birgit nie została zostawiona z małym dzieckiem, z jakąś tam głodową pensją, w rozwalającym się domostwie i z długami. Ona była trochę w innej sytuacji, nie patrzyła w przyszłość z lękiem, bo suma jaką miała zostać spłacona opiewała na pół miliona marek. Także to właśnie może w pewnym sensie w jakiś tam sposób dawało jej poczucie bezpieczeństwa i miało wpływ na to, w jaki sposób małżeństwo postanowiło się rozejść. Jak już wspomniałam, firma Haralda, czyli ta drukarnia, przynosiła milionowe zyski. Więc biorąc pod uwagę te pół miliona marek, którymi miał spłacić żonę, nie było jakąś tam dużą sumą, która doprowadziłaby go do bankructwa. Być może słowo spłacić jest tutaj nieodpowiednie, ponieważ w rozmowach dotyczących tej sumy używano określenia odprawa, odszkodowanie.

Czyli tak jakby sami między sobą ustalili, jaką sumę mężczyzna ma dać Birgit. Nadszedł 15 sierpnia 1989 roku. Tego dnia w godzinach rannych do szefa hamburskiej policji Wolfganga Silaffa zadzwoniła jego siostrzenica Jasmin. Zapłakana powiedziała wujowi, że jego siostra biegit, a jej matka zniknęła i nie wiadomo gdzie jest. Wolfgang początkowo przyjął wiadomość o zniknięciu siostry z lekkim powątpiewaniem, ponieważ nie tylko on, ale wszyscy zaangażowani w to, wiedzieli, że Birgit tego właśnie dnia po godzinie 7 rano miała jechać do miasteczka obok, do sklepu meblowego, gdzie miała tam wybrać sobie segment kuchenny do nowego mieszkania.

Kiedy jednak siostrzenica odpowiedziała wujowi, że auto matki stoi w garażu, że drzwi balkonowe są otwarte, że zauważyła brak matki koszuli nocnej, brak jej dokumentów z żelaznej skrzynki, że ukochane koty Birgit chodziły samopas po ogrodzie, co do tej pory było niedopuszczalne, to mężczyzna poczuł niepokój. Zawsze tak jest, że nie chcemy dopuszczać do swoich myśli najgorszego. Dlatego Wolfgang zaniepokojony uznał, że siostra nie mogła od tak odejść, ponieważ nigdy nie zostawiłaby córki, mimo to, iż ta miała już 20 lat. Jednak całe te okoliczności, jakie przedstawiła wujowi Jasmin, nie brzmiały dobrze. Wszystko wyglądało na to, jakby kobieta postanowiła w koszuli nocnej opuścić mieszkanie, co również jeśli chodzi o Birgit było nie do pomyślenia.

Bo poza tym, że kochała do utraty tchu Haralda, również ogromną miłością darzyła swoją córkę. I niezależnie od tego, ile jej latorośl miałaby lat, nie zostawiłaby córki, jak i nie zostawiłaby kotów samych. Tym bardziej nie pozwoliłaby im chodzić samopas po ogrodzie. Zaniepokojony zadzwonił na posterunek policji w Lüneburg i w rozmowie z jednym z policjantów powiedział, żeby dom, do którego jadą, potraktowali jako miejsce zbrodni. Nie chodziło oczywiście o to, że był jasnowidzem i wiedział, co się wydarzyło, ale chodziło o to, że jeśli policja potraktowałaby dom państwa Maja jako właśnie miejsce zbrodni, To zebraliby każdy możliwy ślad, jaki udałoby im się tam znaleźć i dzięki temu być może wiedzieliby o tym, co się stało z kobietą i czy doszło do jakiegoś zdarzenia, uprowadzenia czy też może wypadku.

Podczas gdy policja przeprowadzała przeszukanie w domu państwa Maja, jak i posesji, starszy brat Bigit postanowił pojawić się również na miejscu. Być może nie miał zaufania do kolegów po fachu i ten brak zaufania nie wynikał z tego, że on czuł się od nich lepszy, ale wynikał być może z tego, iż doskonale zdawał sobie sprawę, w jaki sposób policja często podchodziła i podchodzi do zaginięć. W przypadku Birgit jednak zaczęto jakby nie było działać natychmiast. Nie odczekiwano tych magicznych 48 godzin, czyli kilku dni. Kiedy dojechał na miejsce było około 17 po południu. Z tego co zaobserwował według, jak to się mówi, pierwszego wrażenia, policja robiła zdjęcia domu, szukała śladów, czyli można powiedzieć, że zachowywali się rutynowo, jak na każdym miejscu zbrodni, i że jego prośba została spełniona.

Nie chcąc im przeszkadzać, po krótkim czasie odjechał. Policja następnego dnia rozpoczęła poszukiwania. Zaangażowano do tego helikopter, zaangażowano psy tropiące, zaangażowano masę policji, jak i wolontariuszy, jednak nie przyniosło to żadnego rezultatu. Oczywiście, w trakcie przeprowadzania przeszukania domu, jak i tych poszukiwań, przesłuchano bliskich Birgit, a przede wszystkim jej córkę i jej męża. Kiedy śledczy dowiedzieli się o stanie psychicznym kobiety, czyli że ciężko znosiła rozstanie z mężem, uznano jej zniknięcie nie jako chęć ucieczki i chęć rozpoczęcia nowego życia, ale uznano, że kobieta po prostu targnęła się na swoje życie. Tym bardziej, że według bliskich i znajomych mówiła i dawała sygnały, że myśli o takim właśnie rozwiązaniu.

Po jakimś czasie, po tych przesłuchaniach, przeszukiwaniach domu, poszukiwaniach, uznano, że gdyby rzeczywiście chciała popełnić samobójstwo, to przecież nie uciekałaby na drugi koniec świata, żeby tam dokonać tego, co zamierzała, tym bardziej w koszuli nocnej. Bliscy jakoś nie bardzo wierzyli, że Birgit pod wpływem emocji mogłaby udać się gdzieś pieszo w celu dokonania tam swojego żywota. No choć znam takie przypadki z bardzo bliskiego otoczenia, że jednak można przemierzyć kilka dobrych kilometrów z myślą o popełnieniu samobójstwa. No ale w tym przypadku policja uznała, że kobieta nie odeszła w jakieś ustronne miejsce, tylko doszło do jakiegoś niepożądanego zdarzenia. Odtworzono zatem ostatnie godziny, w których to bliscy mieli z nią kontakt.

14 sierpnia 1989 roku Birgit o godzinie 20 wieczorem zadzwoniła do przyjaciółki. Rozmowa z przyjaciółką trwała około 30 minut i według kobiety żona Haralda nie była w jakimś złym stanie, w złym humorze i nie dawała do zrozumienia, że psychicznie nie czuje się najlepiej. O godzinie 21.15 w ich wspólnym domu pojawił się Harald. Przyszedł tam po to, żeby przypomnieć swojej jeszcze żonie, że następnego dnia mają umówiony termin u notariusza w celu podpisania umowy dotyczącej tych pół miliona marek. Przyszedł również po to, żeby dostarczyć żonie papiery dotyczące separacji. Harald, prawdę mówiąc, mógł zadzwonić, ale chciał również zobaczyć żonę i sprawdzić, czy u niej wszystko w porządku.

Według niego Birgit była pięknie ubrana, pięknie umalowana, co jakby nie było, trochę go zaskoczyło. A to, co mu się od razu rzuciło nie tylko w oczy, to właśnie to, że tym razem jego żona nie była pod wpływem alkoholu i wyglądało na to, że tego dnia nie piła go w ogóle. Mężczyzna zapytał, czy ma jakieś plany na ten wieczór. Z jego strony oczywiście nie była to żadna propozycja. Zapytał jej o to, bo chciał wiedzieć, czy być może jej nie przeszkadza. Bigit odpowiedziała wymijająco z pewną kokieterią, że być może ma jakieś tam plany. Następnie omówił z żoną raz jeszcze umowę, dał jej dokumenty, które miała niby podpisać i przypomniał o spotkaniu z notariuszem, które miało się odbyć następnego dnia.

Po jakiejś godzinie wyszedł i pojechał do Lüneburg, do swojego mieszkania. Około godziny 22.30 Birgit dzwoni do swojej matki. Matka była zdziwiona, ponieważ jej córka nigdy nie dzwoniła o takiej porze dnia, zawsze jeśli chciała porozmawiać, dzwoniła z samego rana. Birgit powiedziała matce, że Harald dostarczył dokumenty i że tak naprawdę to ona się cieszy, że się z tego domu w końcu wyprowadzi. Krótko po wpół do 23 zadzwoniła do Birgit jej córka Jasmin. Rozmowa z córką również trwała krótko. Jasmin zapytała matki, czy ona i jej ojciec podczas tych jego odwiedzin się kłócili. Birgit odpowiedziała zgodnie z prawdą, że nie i rozmowa przeszła na inne tory.

Kobieta poinformowała córkę, że po 7 rano następnego dnia jedzie do pobliskiego miasteczka, bo ma tam termin na wybór kuchni do nowego mieszkania. Następnego dnia, krótko przed siódmą rano, w domu państwa Maja pojawia się Jasmin, ponieważ przyjechała tam tylko dlatego, że matka nie odbierała od niej telefonu. No oczywiście mogła spać, ale już od dawna według tego, co mówiła poprzedniego dnia, powinna być na nogach. Reakcja córki na brak odzewu ze strony matki obrazuje właśnie to, jak silnie obie były ze sobą związane, jak i pokazuje to, że córka bardzo się o matkę martwiła. Kilka dni po zaginięciu kobiety, podczas opróżniania worków z listami na poczcie w Hamburgu, okazało się, że w jednym z nich znajduje się dowód osobisty Begit.

Dokument tożsamości został wrzucony do skrzynki w okolicach St. Pauli. Odnalezienie dowodu tak jakby upewnia śledczych, że kobieta nie targnęła się na własne życie, tylko ktoś albo ją porwał, albo ją tego życia pozbawił. Postanowiono nagłośnić sprawę zaginięcia i w programie Sygnatura Akt XY Sprawa Nierozwiązana podano do publicznej wiadomości rysopis Birkit i opowiedziano również o dziwnych okolicznościach jej zaginięcia. W programie wystąpił mąż zaginionej wraz z jej matką. Harald zwracał się do potencjalnych świadków, którzy mogli coś widzieć lub słyszeć o to, żeby zgłosili się na policję, zapewniając ich o możliwości pozostania anonimowym. Matka natomiast zwracała się do córki, żeby ta, jeśli żyje, dała jakikolwiek znak życia.

Harald Maja wydrukował plakaty traktujące o zaginięciu żony i wystawił nagrodę w wysokości 10 000 marek za informacje, które pozwolą wskazać miejsce pobytu Birgit. W gazetach również pojawiały się artykuły, jak i informacje o zaginięciu pani Maja. Po emisji programu, jak zawsze, pojawiły się wskazówki, ale one nie wniosły niczego znaczącego do śledztwa, jak i nie pomogły odnaleźć zaginionej. Śledczy w końcu uznali, że w zaginięciu żony musiał maczać palce jej mąż, który jakby nie było widział ją żywą jako ostatni. Nieistotne było dla nich to, że przecież kobieta jeszcze do 23 dawała znaki życia. Ważne było natomiast to, że mężczyzna nie miał alibi i nikt poza nim nie mógł potwierdzić, iż tej nocy był rzeczywiście w swoim mieszkaniu.

Podejrzanego zatrzymano na 48 godzin, wiadomo, przesłuchiwano go, a wieść o tym, że milionera z Lüneburg posądzają o zabójstwo swojej żony, rozniosła się tak szybko, jak ciepłe, świeże bułeczki. Haraldowi nic nie udowodniono i po tych 48 godzinach został wypuszczony na wolność. Co nie znaczyło oczywiście, że przestali go podejrzewać. Cały czas uważano, że to on pozbył się żony, a motywem miało być to właśnie pół miliona marek. W takich sytuacjach, kiedy to znanego potentata finansowego podejrzewają o zabójstwo żony, w mieście jak i w firmie Haralda od polotek wrzało. Jego pracownicy zastanawiali się szeptem, takim, który był słyszalny dość dobrze dla każdego, kto stał w pobliżu, że być może Maja zamordował żonę, wsadził jej ciało do bagażnika swego wspaniałego Porsche, wraz z tym ciałem w bagażniku pojechał nad morze,

Mężczyzna chcąc przekonać kolegów po fachu mówił im że jego siostra i jej mąż nigdy nie kłócili się o pieniądze. I ten motyw w ich przypadku powinien być całkowicie odrzucony, że śledczy powinni szukać prawdziwego porywacza albo jego siostry, a nie skupiać się na kimś, kto naprawdę jest niewinny. Wolfgang i Birgit byli rodzeństwem, które łączyła silna więź. Mieli ze sobą bardzo dobry kontakt i przede wszystkim nie mieli przed sobą żadnych tajemnic. Zniknięcie siostry bardzo go zaniepokoiło, ale tak naprawdę nie miał w Lüneburg nic do gadania. Próbował za to w jakiś sposób na odległość wpłynąć na kolegów po fachu i zachęcić ich do prowadzenia śledztwa. Jednak śledztwo, jak już wspomniałam, utknęło w martwym punkcie, czyli zatrzymało się na tym, że za zaginięciem Bigit stoi jej mąż.

Wiadomo, nie posiadali żadnych dowodów. Oni tych dowodów na niego szukali. Także był, można powiedzieć, pod obserwacją policji, która w przenośni groziła mu palcem. Mija sześć tygodni od momentu zaginięcia kobiety. Bliska przyjaciółka zaginionej, ta z którą Birgit dzień przed zaginięciem rozmawiała przez telefon, pewnego dnia mówi Haraldowi, że w trakcie właśnie tej rozmowy zaginiona powiedziała jej śmiejąc się, że tak jakby przejęła ogrodnika sąsiadów. Opowiadała, że ogrodnik zadzwonił do jej drzwi i zapytał, jak może skontaktować się z sąsiadami. Pytający oczywiście dokładnie wiedział, jak może skontaktować się z ludźmi, którzy płacili mu za pielęgnację trawnika jak i kwiatów, ale to była może jakaś tam forma podrywu z jego strony.

W trakcie tej rozmowy Harald przypomniał sobie tego ogrodnika. W jego ocenie był to spokojny facet i dość przystojny. Ale mężczyznę w tym człowieku przerażały jego oczy. Ogrodnik miał lodowato-zimne spojrzenie, które przeszywało człowieka na wskroś. Wzrok miał pozbawiony jakichkolwiek wyższych uczuć, pusty, bez żadnego wyrazu. Im dłużej ta rozmowa trwała, tym więcej rzeczy wychodziło na jaw. Okazało się, że Birgit miała styczność z Ogrodnikiem już wcześniej, czyli kilka miesięcy przed zaginięciem. A mianowicie, na przyjęciu zorganizowanym przez sąsiadów, zaginiona poznała ich tak zwanego przyjaciela domu. Zbyt dużo wówczas wypiła, był to właśnie ten czas, w którym kobieta starała się skutecznie znieczulić, a Ogrodnik chętnie zaniósł ją do domu.

Niósł ją oczywiście na rękach. Ale Birgit nie słaniała się na nogach i mogła równie dobrze do tego domu dojść sama. Ale książę Ogrodnik zaniósł swą księżniczkę pod same drzwi. Taki właśnie podryw, na który być może łapały się już nie raz i nie dwa samotne, bogate kobiety. W obliczu tych informacji Harald zgłasza wszystko, czego się dowiedział i co sobie przypomniał na policję. Śledczy niechętnie i bez przekonania sprawdzają ten trop. Kontaktują się z sąsiadami państwa Maja i wypytują o ogrodnika, a ci podają namiary na mężczyznę. Następnie policja wzywa go na posterunek na małe przesłuchanie. Kurt Werner Wichman oczywiście pojawia się na posterunku policji.