Hrabia Monte Christo. 96. Droga do Belgii

To, o czym marzyłam zawsze, to życie artystki, życie wolne, w którym człowiek zależy tylko od siebie, w którym może liczyć tylko na siebie. Mam tu zostać? A po co? Po to, żeby za miesiąc próbowano mnie znów wydać za mąż? Na przykład za pana Dibreya była o tym kiedyś mowa? Nie, Luizo, nie. Dzisiejszy wypadek posłuży mi za usprawiedliwienie. Nie starałam się, aby doszło do takiej sceny sam. Bóg mi ją zesłał, niech będą mu dzięki. Ależ jesteś silna i odważna, rzekła z podziwem jasnowłosa delikatna dziewczyna do swojej czarnowłosej przyjaciółki. Ejże, to chyba mnie jeszcze nie znałaś. No, Luizo, pomówmy o innych sprawach. Powóz pocztowy. Zarezerwowany trzy dni temu.