Hrabia Monte Christo. 27. Opowiadanie

Pokutuję za jedną chwilę egoizmu. Jakoż gdy karkątka się uskarża, mówię jej zawsze – milcz, kobieto, Bóg chce, aby tak było. I Kaderus zwiesił głowę z oznakami szczerej skruchy. Dobrze, rzekł ksiądz, mówisz pan bardzo szczerze. Kto się w ten sposób obwinia, ten zasługuje na przebaczenie. No niestety, że Edmund już umarł, a on mi nie przebaczył. — On o niczym nie wiedział — odpowiedział ksiądz. — Teraz może wie. Powiadają, że zmarli wiedzą wszystko. Nastała chwila milczenia. Ksiądz wstał i przechadzał się w zamyśleniu. Po chwili wrócił na miejsce i usiadł. — Wspomniałeś mi, pan, kilka razy o Moreelu.

Ma jedno i drugie. Dostał mu się i majątek, i świetna pozycja. Opowiadasz mi, pan, jakieś bajki. To naprawdę zakrawa na bajkę. Ale niech ksiądz posłucha, a zrozumie. Na kilka dni przed powrotem Napoleona, Fernand wyciągnął los do wojska. Burbonowie dali mu pokój i siedział sobie spokojnie w swojej wsi. Ale gdy Napoleon wrócił, ogłoszono pospolite ruszenie i Fernand nie mógł się wymigać. Ja także musiałem wyruszyć, ale że nie byłem taki młody i właśnie się pobrałem z moją biedną karkątką, wysłano mnie tylko na wybrzeże. Fernand został wcielony do oddziału liniowego, doszedł ze swoim pułkiem do granicy i wziął udział w bitwie pod Ligny.

Gdy Kaderus odwrócił się, spostrzegł za sobą karkątkę, Wielkie dzięki i do zobaczenia. Głupcze. Po to, żeby się dowiedzieć wszystkiego za darmo. Waga tego przypuszczenia jakby ogłuszyła na chwilę Kaderusa. O! – rzekł po chwili i chwycił za kapelusz, kładąc go sobie na głowę obwiązaną czerwoną chustką.

No, zaraz się o tym przekonamy. Jak? Bokeh jest jarmark. Przyjechali jubilerzy z Paryża. Pokażę im ten diament. A ty pilnuj domu, kobieto. Za dwie godziny wrócę. Wypadł z domu i pobiegł drogą w przeciwnym kierunku, niż odjechał ksiądz. – Pięćdziesiąt tysięcy franków – mruknęła Karkątka. – To jest trochę pieniędzy, ale to nie majątek.