Hrabia Monte Christo. 115. Przebaczenie

115. Przebaczenie. Nazajutrz Danglar znowu poczuł głód. Powietrze w grocie ogromnie zaostrzało apetyt. Więzień miał jednak nadzieję, że tego dnia nie wyda nic. Jako człowiek oszczędny schował połowę kurczęcia i kawałek chleba w kącie celi. Ale gdy zjadł, zaczęło mu dokuczać pragnienie. Tego pod uwagę nie wziął. Walczył z pragnieniem do chwili, gdy poczuł, że wyschnięty język przywarł mu do podniebienia. Nie mogąc już dłużej wytrzymać ognia, który go trawił, zawołał. Strażnik otworzył drzwi. Była to nowa twarz. Danglar pomyślał, że lepiej byłoby mieć do czynienia ze starym znajomym. Poprosił, by przyszedł Peppino. — Jestem, ekscelencjo — rzekł bandyta, przybiegając w pośpiechu, co wydało się Danglarsowi dobrym znakiem.

— Czego pan sobie życzy? — Czegoś do picia. — Wie pan zapewne, ekscelencjo, że w okolicach Rzymu wino jest na wagę złota. — No to dajcie mi wody — odrzekł Danglar, usiłując sparować cios. — Ach, ekscelencjo, woda jest jeszcze większą rzadkością, niż wino jest taka susza. — Oho — rzekł Danglar — zdaje się, że zaczynamy od nowa. I uśmiechnął się udając, że dobrze się bawi, ale czuł, że pot zrosił mu skronie. — Posłuchajże, przyjacielu — rzekł widzo, że Peppino patrzy niewzruszenie — proszę o szklankę wina. Odmówiłby mi pan tego? — No już mówiłem — odparł poważnie Peppino — że nie sprzedajemy detalicznie.

Minęły trzy dni, podczas których imię Boga gościło ciągle, jeśli nawet nie w jego sercu, to na jego ustach. Chwilami miewał o mamy. Wydawało mu się wtedy, że widzi przez okno, jak w biednej izdepce leży na barłogu konający starzec. Starzec ten także umierał z głodu. Czwartego dnia nie był już człowiekiem, ale żywym trupem. Zebrał z ziemi resztki posiłków aż do ostatniej okruszynki i zaczynał pożerać skórę leżącą na podłodze. I błagał Pepina, tak jak się błaga anioła stróża, by dał mu coś do zjedzenia. Uofiarowywał mu 1000 franków za kęs chleba. Pepino nie odpowiadał. Piątego dnia doczołgał się do wyjścia z celi.