Hrabia Monte Christo. 115. Przebaczenie

Ale ja już nie mam nic poza tym, proszę pana. To cała resztka ogromnej fortuny. Jeśli macie mnie jej pozbawić, pozbawcie mnie raczej życia. Zabroniono nam przelać pańską krew, ekscelencjo. A któż wam tego zabronił? Ten, którego słuchamy. A to słuchacie kogoś? — Tak, naczelnika. — Namyślałem, że to pan jesteś naczelnikiem. — Tak, rozkazuję moim ludziom, ale sam jestem posłuszny rozkazom kogoś innego. Kogoś, kto słucha tylko Boga. Daglar stał przez chwilę zamyślony. — I to ten naczelnik kazał panu mnie tak traktować? — Tak. — Ależ moje pieniądze się wyczerpią. — Możliwe. — Weźmie pan milion?