Adam Fidusiewicz – o byciu sobą mimo oczekiwań

Nie, nie, raczej nie. Raczej nie. A motocykliści tak robią. I ten znajomy, pan Lee, twierdzi, że każdy powinien być motocyklistą, żeby zobaczyć, jak to jest wejść w środowisko, gdzie ludzie są sobie życzliwi i mogłoby czegoś nauczyć. Ty też jeździłeś na motocyklu? Mało tego, 13 lat pracowałem dla Harley'a. Co ty mówisz? I dlatego masz to? Dlatego mam to i bardzo dużo innych rzeczy Harley'owych, ale na Harley'u też jeździłem bardzo długo. Ale super! Ale super, no. Jesteśmy kolegami Harley'owcami? Jesteśmy kolegami Harley'owcami. A skąd brałeś Harley'e? Zewsząd. Nie, jakby najczęściej z firmy Arrow z Katowic.

A to prawda, że Harleyowcy lubią mieć poważne miny? Bo jakąś anegdotę usłyszałem, że ponoć Harleyowcy lubią jechać i mieć taką minę. I że jak się śmiejesz, to nie wypada. I nie wiem, czy to prawda, ale chodzi taki... Ja znam bardzo życzliwych. Życzliwych, uśmiechniętych, wspaniałych, cudownych, fajnych ziomków. Mnie na przykład, bo ja jeżdżę z uśmiechem, bo stwierdziłem, że... Ty jeździsz z uśmiechem, dokładnie. Ja jeżdżę z uśmiechem. Specjalnie na przekór tej anegdocie, którą słyszałem o Harley'owcach, że tak jeżdżą, pomyślałem sobie, nie, ja będę tym, który jedzie i się cieszy. I nawet tam też czasami zamacham do kogoś i zagadam. Ale masz fan, nie? Bardzo, bardzo, bardzo. Mój dziadek był powstańcem i też jeździł na koniu.