Adam Fidusiewicz – o byciu sobą mimo oczekiwań

Nie, ale masz też dobrą pamięć, bo pamiętasz te szczególiki. Metro. No, no. Musical. Musical. No. Jak trafiłeś? To z matką wyssałem. Z mlekiem matki, tak się mówi. Ale naprawdę? Naprawdę, bo moja mama była gimnastyczką kiedyś i w pewnym momencie swojej kariery trafiła do musicalu Metro, gdzie przygotowywała młodzież w latach dziewięćdziesiątych do tego musicalu. Bo Józef Łowisz wtedy tworzył coś nowego i potrzebował specjalistów z każdej dziedziny. Mama była specjalistką od gimnastyki i po prostu przygotowywała i uczyła Edyty Górniak stania na rękach, Michała Milowicza salta i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej. I ja z nią chodziłem na te spektakle.

No właśnie, więc sam zauważyłeś, że to był kultowy musical. Sam śpiewałeś, do dzisiaj śpiewasz piosenki. I młodzież w latach dziewięćdziesiątych też była zafascynowana tym wszystkim. Ty, na przykład taki ty. Byłeś zafascynowany pewnie i sam chciałeś to robić i sam chciałeś stać na deskach i być tak jak Robert Janowski, Edyta Górniak. Oczywiście, że tak. Jak bardziej jak Kasia Groniec, ale jakby ten. Rozumiem, też bardzo. Też bardzo, też bardzo. Też kochałem się w Kasie Groniec. Tak, kiedyś był taki czas, że napisałem, znałem jej miłość przez internet. Dlatego uważam, że internet jest spoko. Też to zrobiłeś? Tak. Czyli rywalizowaliśmy o tę samą dziewczynę. Ale na szczęście nikt z nas nie wygrał, bo inaczej mielibyśmy konflikt, że ty wygrałeś, ja nie.