41: Wanad czyli bateria, która się nie zużywa

Natomiast stos ogniw, membrany, pompy, uszczelnienia, elektronika mocy to już są zupełnie normalne komponenty, które się zużywają, psują i wymagają serwisu dokładnie tak, jak w każdym innym magazynie energii. A teraz cena za ten komfort, czyli gęstość energii. W odcinku o sodzie mówiliśmy, że w standardowym 20-stopowym kontenerze, w którym LFP mieściło 5 MWh, niektóre systemy sodowe mieszczą 2,5. Tymczasem najnowsze systemy litowe poszły jeszcze dalej. BYD deklaruje w swoim systemie odpowiednik 10 MWh na gabaryt 20-stopowego kontenera. A cały projekt 2,4 GWh ma zmieścić się na działce o powierzchni lekko ponad 5 ha. A teraz Wanad. Podstawową jednostką systemu Endurium od Infinity, czyli najaktywniejszego dziś zachodniego dostawcy, jest tzw. string złożony z 4 modułów, który według karty katalogowej przechowuje 1,2 MWh energii użytkowej.

No i różnica jest potężna. W Europie najaktywniejszym graczem jest brytyjsko-kanadyjski Infinity Energy Systems. I tu mamy dwa projekty, które bardzo dobrze pokazują różnicę między tym co jest A tym, co jest zapowiadane. Pierwszy to koput w East Sussex. 20,7 MWh, 90 baterii wanadowych plus 3 MW fotowoltaiki, wsparte 10 milionami funtów grantu z brytyjskiego programu dla magazynów długoterminowych. Zakończenie budowy planowano na pierwszy kwartał tego roku. Dostawa baterii zakończyła się w maju, a w raporcie półrocznym opublikowanym 21 września spółka pisze, że przyłączenie do sieci ma nastąpić wkrótce. Tak jak zawsze. Drugi projekt to Laufenburg w Szwajcarii.

Magazyn wanadowy dla kampusu z Centrum Danych AI. 1,5 GWh w pierwszej fazie i do 2,1 w drugiej, czyli więcej niż Jim Suar. W Bayou Infinity wygrało konkurs, kurs akcji skoczył jednego dnia o 60%, a 11 sierpnia podpisano umowę EPC z Equan Switzerland. Tylko, że jeśli uważnie przeczytacie komunikaty samego Infinity, to zobaczycie, że dziś trwa faza inżynierska, rozpisana na 2.26 i 2.27. Na zamówienia na same baterie mają się pojawić dopiero po jej udanym zakończeniu. Czyli najbardziej spektakularny zachodni projekt Wanadowy na świecie. Nie ma więc jeszcze zamówienia na baterie. No i nie skończył procesu developmentu. To nie jest zarzut. Tak po prostu wyglądają duże projekty.

Ale to jest dokładnie ta różnica między clickbaitowym nagłówkiem, a konkretną referencją, o którą zawsze trzeba pytać. W tym samym raporcie półrocznym, Infinity pokazuje przychody razem z dotacjami na poziomie 1,7 miliona funtów za 6 miesięcy, wciąż ujemną marżę brutto i zamówienia z pierwszego półrocza na poziomie 30 kilku MWh. Rosnące mniej więcej trzykrotnie rok do roku, ale wciąż mówimy tylko o trzydziestu kilku megawatogdzinach. Zarząd sam zapisuje, że firma jest w stanie funkcjonować przez najbliższe 12 miesięcy bez nowego kapitału, a poza tym horyzontem dodatkowe finansowanie będzie potrzebne. To jest zupełnie normalny obraz spółki technologicznej w fazie skalowania i nie ma w tym nic sensacyjnego. Tylko, że kiedy dostajecie ofertę z gwarancją na 25 lat i deklarowaną żywotnością 30, to po drugiej stronie tej gwarancji stoi bilans konkretnej firmy, a nie fizyka elektrolitu.

Z baterii wanadowych przeszedł jeden projekt, 65-megawatowy Frontier Legacy. Infinity nazwało ten wynik głęboko rozczarowującym, czyli w mechanizmie zaprojektowanym po to, żeby dać szansę technologiom długoterminowym, lit wygrał na terenie, który miał należeć do wanadu. Dokładnie z tego samego powodu, o którym mówiliśmy przy SOD-zie. LFP nie stoi w miejscu i nie czeka, aż ktoś go dogoni, tylko tanieje tak szybko, że nawet 18-godzinny magazyn litowy zaczyna się bronić w arkuszu kalkulacyjnym. No a z drugiej strony na to samo boisko wchodzi teraz CATL ze swoim Tenersodium w wariantach od 1 do 8 godzin, a w kwietniu podpisał z HyperStrongiem 3-letni kontrakt na 60 GWh ogniw SOD-owych.