Teksturion #5 | Znak od Heinricha Bölla

Mamy do czynienia często z taką narracją, powiedziałabym przeplataną, bo jesteśmy przy Hansie przy różnych wydarzeniach, a za chwilę wchodzimy w jakąś sferę jego wspomnień i czasami trudno się w nich odnaleźć, bo są też właśnie te konteksty wojenne, czy trochę zatuszowane, bym powiedziała, tragiczne wydarzenia rodzinne, czy inne historyczne, wojenne wydarzenia, które miały wpływ na tego bohatera. Wróćmy jeszcze, skoro o rodzinie trochę już powiedziałyśmy, do tej Marii, bo to jest naprawdę ciekawe, jak za pomocą tej relacji Marii Derkum, ona na nazwisku miała Derkum, Zostaje odtworzona ta krytyka, bym powiedziała byla, na temat tego kościoła, który ma te swoje zasady. I ja zauważyłam, że kiedy Maria sobie uświadamia, że życie z Hansem to nie tylko jest grzech dla niej, ale co gorsza to jest jakaś anarchia, nie do okiełznania, jakiś chaos, który w ogóle zniszczy jej życie.

To tak słusznie powiedziałeś, to dopiero przynosi młode pokolenie, czyli lata 60., koniec lat 60., Tak zwane pokolenie 68. Oni się nawołują do rozliczeń, tak? Natomiast ojców i matki. A wcześniej o tym jakoś mowy nie było, bo skupienie się na tu i teraz i na konsumpcji. To też ta krytyka, też wydaje mi się, w tej powieści jest zawarta. Tego, tej postawy konsumpcji bez zastanawiania się, co naprawdę jest wartościowe i nad czym trzeba by było się zastanowić i pomyśleć. Mi przychodzi jeszcze do głowy ta postać ojca Marii, Pan Derkum, który był jednak, no nie był katolikiem, wystąpił z kościoła i wściekał się na tych oszustów, na tych klechów, którzy się wypowiadają w kwestii małżeństwa.

Też jest taka postać, no... chyba jedyna, która jest gdzieś po tej drugiej stronie barykady. On posiadał małe wydawnictwo, które zostało przekształcone w taki niewielki sklep z artykułami piśmienniczymi i słodyczami. No i w czasie wojny go uważano za komunista, a w powojennych Niemczech to komuniści już nie dopuszczali go potem do objęcia posady burmistrza, bo on się o to I ten prałat Sommerfeld napomina dzieci, to mnie też bawiło, tej katolickiej szkoły, by one nie kupowały u Derkuma cukierków i ołówków. I staje się tak naprawdę ten ojciec Marii, Pan Derkum, staje się też...