Teksturion #5 | Znak od Heinricha Bölla

Też jest taka postać, no... chyba jedyna, która jest gdzieś po tej drugiej stronie barykady. On posiadał małe wydawnictwo, które zostało przekształcone w taki niewielki sklep z artykułami piśmienniczymi i słodyczami. No i w czasie wojny go uważano za komunista, a w powojennych Niemczech to komuniści już nie dopuszczali go potem do objęcia posady burmistrza, bo on się o to I ten prałat Sommerfeld napomina dzieci, to mnie też bawiło, tej katolickiej szkoły, by one nie kupowały u Derkuma cukierków i ołówków. I staje się tak naprawdę ten ojciec Marii, Pan Derkum, staje się też...

Można powiedzieć ofiarą tych zabiegów propagandowych, ofiarą nagonki. Jest to ciekawe, że taki bohater też występuje. Może on nie jest wyraźny, trzeba się gdzieś go dopatrzyć, ale dokładnie odnosi się do tego, o czym opowiadałyście. Tak, poza Dirkumowi, o ile pamiętam, tam też jest taki moment, że jest mowa o tym, że Dirkumowi jakiś gaulajter w czasie wojny uratował życie, tak? Czyli on nie zginął. Co też dla Dirkuma potem jest źródłem jego wewnętrznego rozdarcia, no bo nienawidzi nazistów, tego co się stało, a z drugiej strony zawdzięcza życie gaulajterowi i to też dla niego jest źródłem, no może nie tragizm za dużo powiedziane, ale na pewno rozstradek wewnętrzny. Też czytałam takie opracowanie właśnie odnośnie sytuacji społecznej po II wojnie światowej i bardzo to było dla mnie ciekawe, że to społeczeństwo niemieckie po wojnie musiało znowu się nauczyć rozróżniać albo definiować sobie różne grupy społeczne, a przez to, że ten okres II wojny światowej i przed to, co się działo, bardzo mocno spolaryzował to, że to jesteśmy my i oni, że zawsze jest ten dwupodział, to właśnie ta postać Dirkuma właśnie pokazuje, że