Teksturion #5 | Znak od Heinricha Bölla

Jakbyś ty do tego podeszła, czy ten temat się łączy z tą performatywnością i cię z czymś kojarzy? Zostawia ci to otwarte pytanie. Absolutnie. Mam tylko jedną kwestię, że chciałam dodać tylko, że Sznier mówił o trzecim rodzaju kobiet. To są kobiety miłosierne, których jest mało. Że on mówi, że są nierządnice i żony, a brakuje przedstawień kobiet miłosiernych. On tam się odnosi właśnie w filmach, jak są przedstawiane, ale generalnie do sytuacji kobiet. No tak. Tak jak ojciec Sznier dla mnie jest reprezentantem drapieżnego kapitalizmu, tak Maria jest reprezentantką katolickiego poczucia winy. I to jest katolickie poczucie winy, które jest potęgowane przez otwartość rozmowy o cielesności i bliskości ciała, które reprezentuje Hans.

I tak jak mówisz, właśnie postać klauna zawsze była związana, była blisko ciała. Fizjologi i klauni nie bali się bekać na scenie, obnażać swoich pośladków, być blisko tego ciała, blisko takiego właśnie karnawałowej cielesności, takiej rozchełstanej, otwartej, cieszącej się tą seksualnością i tym ciałem w takim najbardziej jego organicznym wymiarze. I Sznier trochę to... On reprezentuje, bo on mówi o tej cielesności, on mówi, że on czuje to pożądanie, że to jest natura i on też tam tą naturę właśnie z tymi katolickimi konwenansami jakby bardzo zderza. I ta cielesność jego, on to czuje, on wie, że to jest, on chce to robić, on chce robić tą rzecz i on chce ją nazywać.

Teatr formy, to jak przedmioty grają, to one w pewnym momencie stają się ożywione w jego przestrzeni, bo one są jakby nasiąknięte wspomnieniami, one są nasiąknięte życiem, które jeszcze się toczy albo które już, no nie wiem, zakończyło się w jakiś sposób. Te przedmioty niosą ze sobą treść, a No cyrk manipuluje obiektami. On im daje w ogóle jakieś inne, wynosi ich nowe sensy. Natomiast sama postać Szniera otwiera taką ogromną skalę różnych właśnie, bo mówisz też, czy to powinno być dramatyczne, czy bardziej oschłe. Tam się to wszystko miesza w nim. Że on czasami z precyzją chirurga po prostu rzuca komentarzem, który nagle tnie powietrze na jakimś spotkaniu i wszyscy stają, że tak powiem,