SEZON II #EP06 ArteMis

Więc jeżeli jesteśmy odcięci, to my jesteśmy robotami, to jesteśmy maszynkami w jakimś takim schemacie, w którym próbujemy te cele osiągać, ale nic z tego nie wychodzi. Ta produktywność jest po prostu ograniczona. Ja zgadzam się, bardzo mi się podoba stwierdzenie, że lata 90. to cisnęły piętno typu trauma, a potem jak mówię to ludziom, którzy urodzili się po 2000, to mówią, stara, ale to było 35 lat temu, prawie 40 lat temu. To wiesz, przed pandemią, wojną, kryzysem, dolarem, pięcioma prezydentami, schowaj to, to w ogóle nie ma żadnego znaczenia. Znaczy powiedz dzisiaj komuś, kto się urodził w 2005, 2008, 2010, No, jego szef to jest taki, a nie inny, bo wiesz, on przeżył traumę PRL-u.

Dlatego jest bardzo ważne mimo wszystko się edukować i rozmawiać. Tutaj widzisz zarządzanie teraz różnorodnością, otwieranie się na różne perspektywy. Ja nie wiem, czy młodzi ludzie tak mówią. Ja mam wrażenie, że oni właśnie są bardzo ciekawi różnych doświadczeń. Mogą się z tym nie łączyć gdzieś wewnętrznie, nie rozumieć, dlaczego ja to w tym momencie nazywam traumą. To jest świetnie nazwane. Ja też uważam, że to jest nieprzepracowane PTSD po prostu dzisiaj. Odbijanie sobie, przeniesienia, przeciwprzeniesienia, to jest okropne. Przypuszczam, że można by zrobić Narodowy Program Wielkiej Terapii PRL-u. I to by się świetnie sprzedało. Zapraszamy Ministerstwo Edukacji lub Aktywów Państwowych do sponsorowania takiego projektu. Ale z drugiej strony, iron give a shit na ten temat, tak? Mówią młodzi ludzie. Ja bym chciał po prostu wychodzić na jogę o 13.30.

A ja uważam, że jakby szukać takich prawdziwych przyczyn tego wszystkiego, to jest właśnie tam. To jest w dynamice rodzinnej i tych nieprzepracowanych wewnętrznych konfliktach. My kochamy narodowe rzeczy w Polsce, tak? Więc był narodowy test na inteligencję. Dobrze, że teraz narodowy program leczenia traumy PRL-u. Róbmy to, Paweł. Zmierzając do końca tej rozmowy, mam takie pytanie, bo ty dotykasz wielu różnych dziedzin, obszarów biznesu. Powiedziałaś teraz o tych traumach, odnosisz się do tej dynamiki rodzinnej. Jakbyś miała wskaz, będzie trudne, taką jedną rzecz, Którą warto robić day one, która w Twojej ocenie zmieniłaby dużo albo bardzo dużo po obu stronach barykady zatrudniających i zatrudnianych miejsc pracy i pracowników, to co by to było? Wiesz, gdybyś mogła wyjść i powiedzieć róbcie to i to Wam bardzo pomoże, to co by to było?