Mój rok zawodowych eksperymentów

Ale wciąż oczywiście graficy mają pracę, tak samo copywriterzy, ale wiadomo, to są po prostu bardziej ryzykowne, kreatywne zawody w obecnych czasach. Nieważne, to nie jest istotne. Chodzi jednak o to, że ja po prostu się zastanawiałam, co w tworzeniu w internecie było dla mnie fajne szczególnie. No i jedną z tych rzeczy, poza tym, że uwielbiam gadać, ale kiedy przyszła depresja, to tego nie lubiłam i nie miałam ochoty mówić o sobie, no to właśnie doszłam do wniosku, że ja lubiłam bardzo tę warstwę estetyczną, bo... No to wszystko takie drobne rzeczy, wiecie, posty na Instagramie, ja dużo robiłam takich karuzel i pamiętam, że raz, drugi ktoś się mnie pytał, jaki grafik mi to wykonuje, czy mogę kogoś polecić, no i to tak połechtało moje ego, że kurczę, to może nawet nieźle mi to idzie, bo ja robiłam to zawsze dla zajawki, jak byłam jeszcze w podstawówce, to opowiadałam Wam chyba już o tym, że właśnie miałam sprejkowanego...

Photoshopa i tam sobie grzebałam. I pamiętam, że był jeszcze taki program darmowy, Fotofiltr. Ciekawe, czy ktoś z Was kojarzy. Bo ja się bardzo obracałam w tych takich blogach, gdzie były instrukcje graficzne, nawet miałam swojego z takimi instrukcjami i miałam na to mega zajawkę. Nie byłam jakaś taka, wiecie, tak się porównywałam z innymi dziewczynami w podobnym wieku, które też tak sobie grzebią, bo miałyśmy te blogi. No to raczej nie byłam jakoś taka szczególnie utalentowana, ale podobało mi się to, nie? No i kiedy zaczęłam szukać jakiejś nowej ścieżki zawodowej, to pomyślałam, że a może to? I kiedy zaczęłam googlować, to wiecie, to mnie zalewały później TikToki, Instagramy, filmy na YouTubie z opowieściami grafików, jak zostać grafikiem, jak dostać pierwszą pracę w grafice i to wszystko z takimi pięknymi obrazkami tego, jak wygląda praca grafik-designera.

Że nie dość, że nie podoba mi się styl, w którym muszę to robić i wiecie, to jest wszystko moja wina, dlatego że mnie uprzedzał ten szef, tylko byłam tak zajawiona, zajarana, że czułam, że po prostu nieważne co będę robić w tej grafice, to będę zadowolona. To było głupie z mojej strony. Wiem teraz, że to wynikało z nadmiernej ekscytacji. Może też po prostu przeliczyłam się, że myślałam, że nie będzie mi to tak przeszkadzać, jak ostatecznie przeszkadzało. No i kiedy zrozumiałam, że moje dni wyglądają tak, że ja zapierdzielam, a robię coś, co miałam, słuchajcie, cały czas takie poczucie, że to powinno być zautomatyzowane. Bo to wyglądało tak, że wiecie, robiłam jakąś grafikę, powiedzmy kwadratową na stronę. I później musiałam czytać na Instagram, a później musiałam stworzyć jeszcze kilkadziesiąt grafik na każdy inny wymiar. Wiecie, jak reklama jest na przykład jakaś taka podłużna, wąska, prostokątna, albo prostokątna w jedną stronę, prostokątna w drugą.

Więc nie chciałam ryzykować, że znowu się umówię na rozmowę i znowu coś takiego będzie i ten prezes czy tam jakiś zastępca, prezesa, no w każdym razie ktoś tam jeszcze ponad tymi menedżerami powiedział, że chciałby odczarować to i umówiliśmy się na rozmowę. To było śmieszne, to było przewrotne, nie? Bo tak sobie myślałam, że Jezu, tam nie, na szczęście tam mi przynajmniej odpisali, ale tak się poczułam potraktowalna, niefajnie, że wiecie, ktoś mnie nie słucha, że w ogóle nie przeczytał tego, co ja napisałam i tak dalej, a tutaj nagle się ta sytuacja odwróciła. No ostatecznie się nie zdecydowałam na pracę tej agencji, bo nie odpowiadały mi tak do końca warunki zatrudnienia, w sensie umowa, I jeszcze jak się dowiedziałam, słuchajcie, jak jest zapierdziel też w agencji, kiedy się pracuje na jakimś stanowisku kontentowym, że nagle się okazuje, że poza tworzeniem jakichś treści jeszcze pięć różnych kont na przykład na Instagramie do ogarnięcia i to na co dzień publikacje i jak ja usłyszałam, jakie to są kosmiczne ilości pracy, to no naprawdę moim zdaniem w wielu agencjach jest to absolutny wyzysk, bo często ludzie zarabiają na przykład na danym stanowisku, nie wiem, pięć tysięcy,