ЩО ТАК СТУКОТИТЬ? | Байки крайки

– Zaczekaj, ja nie biegam tak szybko! – śpiewał, przebierając wосьmioma nogami tak szybko, jak tylko mógł. Kurczak znaleźł jeszcze kilka kolejnych smakowników, rozkręconych na podłodzie. Biegł od jednego do innego tak szybko, że jego mały przyjaciel wreszcie wstąpił za nim. Wreszcie zatrzymał się przed wielkim miszkiem z kremem, zachowanym w okolicy kurnika. Kiedy Pawełko go zniknęło, kurczak stał się z otwartym rytmem i z zachopieniem przyglądał się do swojego znakomstwa. Chromkid pociągnął się poza sobą i brzmiał zbyt głośno. Przyjaciele mimo wolę przytulili się jedni do jednego i umarli w oczekiwaniu. – Co to może być? – zapytał ptaszka z brzmieniem. – Nie mam pojęcia.

Chodzimo, żołtyj, wyruszajmo widnesty twogo druga do domu, skazał kurczat i piwenj. Male ptaszynia wyruszylo za welykim ptachom, na grebeni jakogo gojdawsa niewelyki pasażyr. Wszyscy przeszli po przejściu w podłodzie, przebiegnęli pomiędzy siedlami, na których drzwiły kury. Pawuczek patrzył z wysoty głowy piwni na kury i, choć był daleko od domu, najpierw, przez całą noc, w ogóle nie bojał się. Spoczywał się bezpiecznie. Myślał, że taki wielki i silny ptak jak piwni najpierw za wszystko go zachęci. Niemiecki nie boją się niczego, kierują w górniku i wszystkich ochroniają. Oni bezstraszni.