ЩО ТАК СТУКОТИТЬ? | Байки крайки

– Zaczekaj, ja nie biegam tak szybko! – śpiewał, przebierając wосьmioma nogami tak szybko, jak tylko mógł. Kurczak znaleźł jeszcze kilka kolejnych smakowników, rozkręconych na podłodzie. Biegł od jednego do innego tak szybko, że jego mały przyjaciel wreszcie wstąpił za nim. Wreszcie zatrzymał się przed wielkim miszkiem z kremem, zachowanym w okolicy kurnika. Kiedy Pawełko go zniknęło, kurczak stał się z otwartym rytmem i z zachopieniem przyglądał się do swojego znakomstwa. Chromkid pociągnął się poza sobą i brzmiał zbyt głośno. Przyjaciele mimo wolę przytulili się jedni do jednego i umarli w oczekiwaniu. – Co to może być? – zapytał ptaszka z brzmieniem. – Nie mam pojęcia.

– pysknęło kurczak trochę głośno. Chromkid przerwał się. – Kto tu? – Ja Cię słyszę. – Wychodź. Za kawałkiem z zębem ktoś odzwał się. — To tylko my. Ale nas tu nie ma. — szybko odpowiedziała kurczak. — Czemu tu jesteście i co widzieliście? Postać za miszkiem była bardzo zdenerwowana. Przyjaciele nie wiedzieli, co robić. Bały się pokazać się nieznajomcy, ale także bały się uciekać. Za miszkiem zębów coś się wyruchnęło i już w następnym momencie na ścianie pojawiła się tina. Od razu za tego samego miszka wyglądała kogoś głowa. U niej był dziób, dwoje szczerych oczej, ta grebiń na głowie. Ona należała kraseniu piwniu.