Mentionsy

I wreszcie, gdy Adorno zachęca do potrójnego oglądania powieści i zapomnienia autora, sam autor wysuwa aroganckie żądanie, by przygody młodego Hansa Kastorpa czytać dwa razy ze względu na specyficzną technikę powieści, jej muzyczną kompozycję.

Hansa Kastorpa spotkała tymczasem dziwna niespodzianka, w której widział dowód, że dziecinny figiel ze zgaszeniem światła pozostawał w szczególnym związku z nim samym.

Wydawać by się mogło, że trzeźwy osąd Settembriniego, który chwilowo wpływa na Kastorpa, rozstrzygnie o statusie wydarzeń i pozwoli czytającym zaklasyfikować spirytystyczne wydarzenia.

Oto bowiem kolejny, teraz już naukowy, seans pod kierunkiem uczonego specjalisty kończy się dla Kastorpa ujrzeniem zjawy kuzyna Joachima.

Tak kończy się ten rozdział powieści, po nim następuje wielkie rozdrażnienie, czyli część, w której Nafta odbiera sobie życie w geście wieńczącym intelektualny sparing dwóch mentorów Kastorpa.

W następującym później pojedynku wszelkie próby interwencji Kastorpa zostają spacyfikowane.

Już przecież na początku czytamy o doskonałej przeciętności Hansa Kastorpa, o tym, że w kwestiach ideologicznych mógłby obrać każdy ze skrajnych stanowisk, że prawdopodobne są wszystkie scenariusze jego obywatelskiej świadomości, bowiem bohater nie potrafi rozstrzygać o ich wartościach.

i na konsekwentną niezmienność narratora w opisie myśli Hansa Kastorpa, który wciąż próbując nowego pozostaje przez tę nowość nietknięty.