Przehajpowaliśmy! Topka Hyperiona

Topkę Hyperiona. Więc pierwsza rzecz to jest taka, że ja często narzekam i przyklinam tam wydawców, influencerów, trochę designerów, chociaż ich jestem w stanie jeszcze trochę zrozumieć, bo to są ich dzieci i to są jednak pewnie gry, w które oni dużo zagrali, nie? Więc to też nie jest tak, że ktoś zagrał sobie trzy razy w tą grę i stwierdził, no dobra, kończy się, nie? To rzucam to do wydawcy. Chociaż myślę, że ci lepsi, już tacy naprawdę doświadczeni designerzy, to myślę, że oni wiedzą, kiedy gra jest naprawdę dobra, a kiedy coś wypuszczają po prostu, bo wydawca naciska na termin albo bo... Tak, albo wydawca im to w jakiś sposób pozmienia na etapie developmentu, mówi, no to jest teraz na topie, to się sprzedaje, więc zmieńmy to, nie? Tak, tak.

No i mnie szlag trafia. Nie znoszę tej gry po prostu, kurde. Po pierwszych tam, wiesz, partiach płaczę jak dziecko chce. No tam zawsze dorosła osoba zrobi efekt bardziej optymalny. Przehajpowaliśmy! Topka Hyperiona. To zazdroszczę im tego, tej cierpliwości i podejścia, nie? Że potrafią z tym dzieckiem, mimo pewnych ograniczeń, jakie ta gra narzuca dorosłemu, no bawić się jednak, bo dziecko się fajnie bawi, nie?

Właśnie to, o czym wspominaliśmy, że gry, w których nie jest tak wprost podany na tacy wynik już w trakcie gry, są ciekawsze, bo to cały czas nas zmusza do zmagań, do domyślania się, czy idziemy w dobrym kierunku. Przehajpowaliśmy! Topka Hyperiona. Tylko po prostu no... To chyba już nie da nas co gry po prostu, nie? No właśnie mijają się z tym, co ja gdzieś tam lubię, nie? Więc no dlatego wolę wracać do starych tytułów, które znam, są sprawdzone.