Przehajpowaliśmy! Topka Hyperiona

Powiedz mi, pamiętasz czasy, kiedy nie było hype'u? Kiedy wchodziliśmy do tego hobby i po prostu gra się pojawiała i się w nią grało? Był taki moment, nie? Był, był, faktycznie tak było. Nie wiem, ja odnoszę wrażenie, że takie hype'owanie zaczęło się gdzieś koło siedemnastego, chyba osiemnastego roku, tak jakoś mi się wydaje, że coraz częściej na przykład jak słucham podcastów, to właśnie było mówione, że o jakaś tam gra... Pierwsza gra, jaka mi przychodzi do głowy, to jest ten... Boże, coś jak projekt Gaia, to z tymi owieczkami. Jak to się nazywało? Pamiętasz? Chodzi ci o... Boże... Klan Kaledonii? Tak, klan Kaledonii, okej. Klan Kaledonii, tak. Że klan Kaledonii, że coś jak właśnie...

Że oni siadają, najpierw wykładu słuchają przez półtorej godziny, a później Nie mam siły tłumaczyć. I mało tego, jeszcze powiem ci, strasznie mnie to wkurwia. Po prostu muszę. Gry dla dzieci, nie? Nasrane tych komponentów, rozkładanie tego to jest 30-40 minut, jeszcze jak nie daje Boże dzieci, a przecież to jest oczywiste, że te komponenty z reguły są fajne, ładne, przykuwają uwagę, się zaczynają tym bawić. Ja mówię, nie rusz tego, gdzie to było, gdzie to, odłóż to na miejsce, gdzie to ten, wiesz, to robi się nagle z tych 40 minut godzina, już mam wszystkiego dosyć, a wiesz, a za chwilę też, za chwilę jest obiad, za chwilę coś tam i tak dalej, więc to też nie jest tak, że ja mam czas tych 7 godzin, żeby się bawić z nimi w planszówki.