Stambuł – miasto kalejdoskop

Więc dziennikarz podróżuje tak, że sobie znajduje kilka takich niespokojnych jednostek, namierza je na radar i próbuje z nimi porozmawiać. I próbuję coś z nich wyciągnąć takiego, co mówi coś więcej o czasach, w których żyjemy, o kraju, o momencie historycznym, w którym się znaleźliśmy. Żeby to nie było tylko takie naskórkowe, tylko żeby opowiadało nam jakąś głębszą prawdę. Ja mam takie wspomnienia ze Stambułu. Turcy są w ogóle bardzo przedsiębiorczy. Oni są w stanie wszystko sprzedać. Pamiętam był taki moment, Kiedy George Bush po wojnie w Iraku pojechał do Iraku i człowiek rzucił w niego butami.

Pamiętasz to, tak? Najpierw w jednym, potem w drugim, no Bush się uchylił, ale gość go oprawił. Bye bye Bush. Dokładnie. Dziękuję, że to pamiętasz, bo to jest tytuł mojego tekstu, który napisałem o tym, że dziennikarzu, bo teraz na czym polega turecka przedsiębiorczość? Na tym, że pewien Turek zobaczył to w telewizji I powiedział na Allaha, to są moje buty. To był producent, miał małą fabryczkę butów, gdzieś na obrzeżach Stambułu. Przecież to są buty z mojej fabryki. To jest nie do udowodnienia. Nie jesteśmy w stanie powiedzieć, czy to były buty z jego fabryki, czy nie. Ale ten facet zbudował wokół tego, znaczy wmówił właściwie całej Turcji. Następnego dnia był absolutnie w okładkach wszystkich gazet jako człowiek, który wyprodukował buty, którymi prawie oberwał burz.

Zbudował wokół tego jakiś niesamowity biznes. Kiedy ja do niego pojechałem, to w ogóle byłem w szoku, bo pojechałem do tej fabryczki, on mnie oprowadzał, pisałem reportaż o tym, co to znaczy dla Turków, że ten busz prawie dostał butem. I on mnie przywitał po polsku, wiesz. Ja wchodzę do niego, on mówi dzień dobry, mam bardzo dobre buty, zapraszam. I się okazało, że facet przez 10 lat handlował tymi butami na stadionie dziesięciolecia. Ponieważ to była naprawdę mała fabryczka, to on jeszcze sam przywoził i się nauczył trochę polskiego. Wracając do pytania, to znajdujesz właśnie takich ancymonów, ludzi, którzy coś robią ciekawego, są w jakiś sposób nietypowi i oddajesz im głos. To są zwykle te świadectwa najbardziej miarodajne.