26. Czy możemy uciec od sarmatyzmu? | Jagna Andrusiuk, Mateusz Michnik, Piotr Oliński

I można odnieść wrażenie, że lubi przegrywać. Tak. Więc w takim wypadku płynnie przeszłabym do kolejnych postaci. Proponuję poruszyć wątek Anieli, zielonej liberałki feministki, która pokazała, jak wspaniały jest liberalizm, wprowadzając go do Adamczychy. Już rozpoczęliśmy od tego, że mimo swoich poglądów feministycznych Aniela przedstawia, powiedzmy, taki performatywny, troszkę powierzchowny feminizm. Nie ma na co się dziwić, ona jest troszkę jak Izabela Łęcka w lalce, została zamknięta trochę pod takim szklanym kloszem Adamczychy. No ile ona razy w życiu może z niej wyjechała? Cztery razy, w tym raz do Krakowa, raz do All Inclusive. No i faktycznie wyprzedza swoją epokę, tak?

Przynosi realne zmiany Adamczecha. Też mi bardzo dziwiło to, że prawica dopiero przy drugim sezonie zauważyła, że o, wreszcie twórcy śmieją się też z lewej strony, a nie tylko z prawej strony, bo Aniela jest przedstawiona jako wkurzająca i która nie ma racji. Już w pierwszym sezonie tak było. Zacznijmy od tego. Te jej plany walki z katastrofą klimatyczną. No, to było też naikrywanie się, moim zdaniem, z aktywistów klimatycznych, którzy nie potrafią komunikować się o problemach. W tym drugim sezonie, no myślę, że mocniej rzeczywiście autorzy śmiali się z różnych postaw liberalnych, progresywnych.

Aniela przedstawia dwa światy, to też jest walka właśnie między rozumem a sercem. Gdzie Aniela w większości jednak używała tego rozumu, starała się podejmować racjonalne decyzje, ale miała powiedzmy z tyłu tego namiętnego diabełka, bym powiedziała, taki grzech tej namiętności do Macieja z innej klasy społecznej. I no tak jak sama w rozmowie z Marcinem, że ich związek byłby racjonalny, pasujemy do siebie, ale ja cię nie kocham, tak? I na końcu wybrała ona serce, czyli troszkę pogrążyła się w tym romantyzmie, jeszcze w... Ta scena na tym koniu to już wybitnie domyka ten obraz. Ona nie była racjonalna, ona udawała racjonalną. To znaczy, ja uważam, że była taką pseudointelektualistką, tak jak mówiłam, przez to, że była zamknięta pod tym kloszem Adamczychy, miała dużo takiej wiedzy teoretycznej, książkowej, ale brakowało jej zderzenia z rzeczywistością.