STO LAT SAMOTNOŚCI & W POKOJU OBOK (2024) - recenzja Tomasza Raczka
Moja ocena: STO LAT SAMOTNOŚCI - 8/10 W POKOJU OBOK - 5/10
Ale jest filmem obcym. Jest filmem co prawda zatopionym w kolorach Almodowarowskich i jest co prawda filmem bardzo starannie zagranym przez dwie wybitne aktorki. Ale ja myślę, że Almodóvar, choć kocha Tilda Swinton i Julianne Moore, nie umie z nimi pracować tak jak z Penélopą Cruz, czy z Antoniem Banderasem, czy jego aktorkami hiszpańskimi, które tworzyły jego świat w filmach wcześniejszych. Julianne Moore i Tilda Swinton chcą zagrać najbardziej almodówarowsko jak można, ale nie potrafią.
Jest w tym pewna magia. To jest tak jak z Penélopą Cruz, która gdy robiła karierę w Stanach Zjednoczonych, w Hollywood, właściwie w żadnym filmie nie była nigdy tak dobra jak w filmach hiszpańskich. Przede wszystkim w filmach Almodovara. Nigdy nie miała w sobie tej intensywności, kiedy grała po angielsku, tej soczystości, tej takiej dotykalności na wyciągnięcie ręki. Niemal możemy dotknąć tę parującą humanizmem postać, jak to było w dziwnych, wystylizowanych, ale jednak właśnie bardzo prawdziwych filmach Almodovara.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Opis produkcji serialu, warunki zgodzonych się synów Marqueza i ich role w realizacji.
Opis adaptacji powieści Sigrid Nunez do filmu fabularnego, reżyseria Pedro Almodovara i jego podejście do realizacji.
Analiza filmu W POKOJU OBOK, oceny i porównanie z innymi dziełami Almodovara, jego adaptacjami i polskimi filmami.
Refleksje na temat sztuki, odbioru i znaczenia emocji w postrzeganiu dzieł sztuki.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Moja ocena: STO LAT SAMOTNOŚCI - 8/10 W POKOJU OBOK - 5/10