STO LAT SAMOTNOŚCI & W POKOJU OBOK (2024) - recenzja Tomasza Raczka

Postanowiłem dzisiaj połączyć serial z filmem. I serial, i film z gatunku wyjątkowych. Z różnego powodu zresztą wyjątkowych. Jeden i drugi jest adaptacją powieści. Jeden i drugi związany jest z kulturą łacińską, hiszpańskojęzyczną, chociaż Jeden z nich tylko pozornie i tu zresztą będzie pies pogrzebany. Ale zacznijmy od początku. Serial. Na Netflixie. Serial pt. STO LAT SAMOTNOŚCI. Tak, jest to ekranizacja sławnej powieści Gabriela García Márqueza, laureata Literackiej Nagrody Nobla. Powieści nie tylko kultowej, ale takiej formującej całe myślenie o

Ale jednak rejestrujące i wszystkie przemiany przychodzące z latami, z nowymi epokami cywilizacyjne, bo one jednak docierają nawet w takie ustronne miejsce, może ono dzięki temu stać się świetną soczewką, w której widać te przemiany, które nam na co dzień umykają uwadze, to tu jak w soczewce są pokazane i wyeksponowane. No więc ta historia kolumbijska została zakwalifikowana do tego, żeby ją sfilmować. I to nie jako film fabularny, tylko jako serial. I teraz uwaga o zgrozo robione przez Netflixa.

Przez wielu widzów, także w Polsce, Netflix jest uważany za takiego największego w tej chwili gracza brutalnego, który tylko proponuje komercję. To nie jest prawda. Ja na każdym kroku zawsze powtarzam, Never underestimate Netflix, czyli nigdy nie staraj się nie doceniać czy nie pozwól sobie nie doceniać Netflixa, ponieważ tam owszem jest mnóstwo produkcji komercyjnych i niezbyt wyrafinowanych, ale jest też bardzo sporo, więcej niż sporo, dobrych, a nawet wybitnych seriali czy filmów.

W duchu twórczości ojca, żeby to co było wielkie w powieści ojca nie zostało zniszczone, pominięte, zlekceważone w realizacji filmowej. No i tak się stało. Netflix zdecydował, że będzie to jego największa produkcja robiona na obszarze Ameryki Łacińskiej. Dał duże pieniądze, żeby z tego mógł powstać duży serial. Na razie mamy pierwszy sezon, osiem odcinków, to jest połowa powieści. Za chwilę, w 2025 roku, będzie drugi sezon, drugie osiem odcinków, czyli druga połowa powieści STO LAT SAMOTNOŚCI.

No i wszystko to zostało zrealizowane. Gdy ja się o tym dowiedziałem, że w Netflixie będzie serial STO LAT SAMOTNOŚCI, to pomyślałem sobie, o kurczę, no to chyba nie będzie nic dobrego. Ale zacząłem oglądać, żeby się przekonać, może nie mam racji. I przekonałem się, jak bardzo nie miałem racji, bo ten serial jest naprawdę udany. Ja nie wiem, czy to jest zasługa dwóch synów Markeza, którzy tak pieczołowicie o wszystko dbali, Czy to jest zasługa tego, że wszyscy stanęli na wysokości zadania i wspięli się na paluszki, żeby zrobić ten serial jak najlepiej?

To jest festiwal filmów realizowanych w Ameryce Południowej i Środkowej oraz w Hiszpanii i Portugalii. Wszystkich filmów, które są nagrywane w języku hiszpańskim i portugalskim i reprezentują tak zwaną kulturę łacińską. No i latynoskie kino, czyli iberoamerykańskie kino, jak ktoś woli, obejmuje wszystkie te kraje. I kiedy mnie tam wysłano, tydzień trwał festiwal, to ja wtedy przeżyłem to, co teraz wielu widzów oglądając STO LAT SAMOTNOŚCI w Netflixie, I kiedy wykrzykują, że ach w tej Kolumbii, jakich oni mają świetnych aktorów, ależ to jest zrobione, to ja tak krzyczałem w Uelwie w latach osiemdziesiątych, kiedy oglądałem filmy nie tylko brazylijskie i argentyńskie, ale peruwiańskie, kolumbijskie, chilijskie, wenezuelskie, panamskie, honduraskie i z całego tego

Absolutne połączenie realnego wesela z magią. Magią, której symbolem był Werny Hora. Przecież to jest nasza wyobraźnia, nasze myślenie. Dlatego tak łatwo wchodzimy zarówno w literaturę iberoamerykańską, jak i możemy wejść w kino iberoamerykańskie, a świetnym przewodnikiem i takim lodołamaczem naszych wątpliwości może stać się serial STO LAT SAMOTNOŚCI, który wyprodukował Netflix. Wyreżyserowali ten serial, bo przecież wypada powiedzieć je, jak się nazywają twórcy, Alex Garcia Lopez i Laura Mora Ortega.

Ale za pomocą tej nieprawdziwej historii jest opowiedziana prawda o świecie i o naszym życiu i o Kolumbii. Wiele, wiele możemy się dowiedzieć, choć cały czas pamiętając, czym jest sztuka. Do tego dzisiaj jeszcze nawiążę w części premium, a na razie myślę, że to już jest czas na misę tybetańską, która pomoże ocenić serial STO LAT SAMOTNOŚCI na Netflixie według powieści Gabriela García Márqueza, laureata literackiej Nagrody Nobla. Uwaga! Ale długo śpiewa, śpiewa, śpiewa, śpiewa.

Daje 8 na 10. STO LAT SAMOTNOŚCI, pierwszy sezon. Czekam niecierpliwie na drugi sezon. To jest serial, któremu warto poświęcić kawałek swojego życia. Osiem ponadgodzinnych odcinków. Ogląda się tak, że nie można się oderwać. Ja do 3-4 nad ranem oglądałem kolejne odcinki, bo na szczęście Netflix ma zwyczaj lubiany przeze mnie, że wpuszcza całą serię i mogę sobie zdecydować, czy chcę jeden odcinek, czy trzy obejrzeć. Te platformy streamingowe, które tak cykają po jednym odcinku co tydzień, nie mają mojego serca. Zawsze się zrzymam i wściekam na to oczekiwanie. Ono jest wzięte jeszcze z telewizji linearnej, z tych dawnych telewizji takich z kabla, zwykłych.