STO LAT SAMOTNOŚCI & W POKOJU OBOK (2024) - recenzja Tomasza Raczka

No i trwało to, trwało aż Marques umarł, prawa po nim odziedziczyła rodzina i dwaj synowie jego. którzy się nazywają Rodrigo Garcia i Gonzalo Garcia Barca. Otóż oni powiedzieli, dobrze, Zgadzamy się, żeby sfilmować STO LAT SAMOTNOŚCI, tę sagę rodzinną z Kolumbii, rozgrywającą się przez kilka, chyba sześć pokoleń, w małym mieście czy w małej osadzie Macondo, schowanej gdzieś w środku dżungli nad rzeką, w oderwaniu od świata, od codzienności, od cywilizacji,

Ona nazywa się Ursula Iguaran i matka ją prosi, żeby nie dopuściła do tego, aby mieć dziecko razem z ukochanym, który nazywa się José Arcadio Buendia, bo są spowinowaceni, bo są rodziną, bo jest to kazirodztwo. Więc oni po prostu gdzieś pójdą, gdzie ich nie będzie widać, gdzie inni nie będą wiedzieli kim oni są i wyruszają w wielką podróż. Ci wszyscy, którzy teraz powiedzą, oj proszę nie spoilerować, to nie jest spoiler, to jest pierwsze 10 minut pierwszego odcinka, a potem ruszają w drogę I idą szukać morza przez lasy, ale zanim im się to uda, to znajdą miejsce, w którym zdecydują się osiąść i zbudować swoje osiedle, swoje miejsce na świecie i to będzie się nazywała ta osada Macondo.

Będziemy Macondo oglądali przez wszystkie kolejne pokolenia rodziny Buendia, bo oni nie wyjadą stamtąd. To znaczy niektórzy będą wyjeżdżali, ale będą wracali. No i już dalej nie opowiadam, ale nie ruszymy się z Macondo. Świat będzie się zmieniał, Macondo będzie się zmieniać. Twórcy serialu musieli zbudować trzy różne osady. Każda z nich to było Macondo, tylko w innym czasie, no bo jednak cywilizacja tam coraz bardziej docierała i oni się też bogacili i to Macondo rosło w siłę i stawało się coraz bardziej współczesnym miasteczkiem właściwie.